Pərakəndə şeir 517

گرچه خاکیم پذیرای دل و جان شده ایمچون زمین آینه حسن بهاران شده ایم

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 1406

مشو از می گران، ترسم سبکدستان ربایندتبه زور می چو مینا از میان مستان ربایندت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1425

بی طراوت نشود سرو جوانی که تراستدر شکر خواب بهارست خزانی که تراست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1426

اشک لعلی است روان بر رخ چون زر که مراستبحر و کان را نبود این زر و گوهر که مراست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1427

پرده شب بود ایام شبابی که مراسترگ سنگ است ز غفلت رگ خوابی که مراست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1476

هر چه جز گوهر عشق است درین بحر کف استهر حیاتی که نه در عشق سرآید تلف است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1698

ز ملک و مال، دل بی نیاز ما سبک استبه گل قرار نگیرد سفینه تا سبک است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1711

حضور عالم ایجاد در قرار دل استسفر اگر همه یک منزل است بار دل است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1777

بلای مردم آزاده، لاف یکتایی استاگر به سرو شکستی رسد ز رعنایی است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1893

وحدت سرای دل به جهانی برابرستهر گوشه اش به کنج دهانی برابرست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2223

از خودگذشتگان را آیینه بی غبارستپیوسته صاف باشد بحری که بی کنارست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2225

موج سراب دنیا، شمشیر آبدارستآبش لعاب افعی، خارش زبان مارست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2258

ترک چشم مخمورش مست ناتوانی‌هاستفتنه با نگاه او گرم هم‌عنانی‌هاست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2299

دل زنده می کند نفس جانفزای صبحجان می شود دو مغز ز آب و هوای صبح

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2333

چشم خونبارم گرو ز ابر بهاری می بردنبض من از برق دست از بیقراری می برد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2422

بس که دل افسرده زین دریای پرنیرنگ شدچون صدف هر قطره آبی که خوردم سنگ شد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2555

شوق را آتش عنان دوری منزل می‌کندراهرو را منزل نزدیک کاهل می‌کند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2622

ریزش اشک ندامت غافلان را بس بودمشت آبی لشکر خواب گران را بس بود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2662

در جهان بی نیاز خاک سیم و زر شودآبرو را چون کنی گردآوری گوهر شود

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2703

می‌شود عارف خجل نادان چو ملزم می‌شودمی‌کشد ناموس عالم هرکه آدم می‌شود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2863

زانفاس گرامی آنچه صرف آه می گرددبه دیوان قیامت مد بسم الله می گردد

Saib TəbriziQəzəl3 dəq
Qəzəl 2897

زخاطر ریشه غم دور ساغر بر نمی آردکه صیقل از دل آیینه جوهر بر نمی آرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3000

به رغبت با خم زلفش دل بی‌تاب می‌سازدچو آب زندگی با ماهی این قلاب می‌سازد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3003

محبت سنگ خارا را ز اهل درد می سازدتجلی کوه را مجنون صحرا گرد می سازد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3317

هر که رخساره آیینه گدازی داردرو به هر دل که گذارد در بازی دارد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3363

آن که منع من مخمور ز صهبا می‌کردلب میگون تو را کاش تماشا می‌کرد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3366

حسن آن روز که آیینه مصفا می‌کردعشق در پرده زنگار تماشا می‌کرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3373

شعله شوق اگر در دل خارا گیردکعبه چون محمل لیلی ره صحرا گیرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3383

قطره آن کس که پی آب به ظلمت می زدکاش خود را به دم تیغ شهادت می زد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3686

حجاب پرده چشم پرآب می‌گرددوگرنه دلبر ما بی‌نقاب می‌گردد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq