Saib Təbrizi
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
عاشق که حرف عشق به اغیار می زندآبی به روی صورت دیوار می زند
Qəzəl 4169زینسان که شیشه خنده مستانه می زندآخر شراب بر سر پیمانه می زند
Qəzəl 4170تا سالکان به آبله پایی نمی رسندصد سال اگر روند به جایی نمی رسند
Qəzəl 4182بی حاصلی که تربیت بید می کنداین شغل پوچ را به چه امید می کند
Qəzəl 4206زاهد هوای عالم بالا نمی کنداین رود خشک روی به دریا نمی کند
Qəzəl 4213بعد از فنا ز هستی ما شور شد بلنداز چوب دار رایت منصور شد بلند
Qəzəl 4217اول ثنای عشق فصیحان اداکنندآری طعام را به نمک ابتدا کنند
Qəzəl 4238از دل هرآنچه خاست دل آن را مکان بوداز گوش نگذرد سخنی کز زبان بود
Qəzəl 4239آن را که در جگر نفس آتشین بودخورشید آسمان وچراغ زمین بود
Qəzəl 4251کی یاد زلفش از دل بی کینه می روداز یاد طفل کی شب آدینه می رود
Qəzəl 4298از خط گرفته آن مه تابان نمی شوداین مور بار دست سلیمان نمی شود
Qəzəl 4305در دل کسی که راه هوا وهوس دهدآیینه را به دست پریشان نفس دهد
Qəzəl 4353صبح ازل این طرف بنا گوش نداردشام ابد این زلف سیه پوش ندارد
Qəzəl 4356آن سنگدل از شکوه ما باک نداردآتش غمی از ناله خاشاک ندارد
Qəzəl 4376چون پسته زبان در دهنم زنگ برآوردآخر گل خاموشی من این ثمر آورد
Qəzəl 4377از طوطی من روی سخن رنگ برآورداین آینه را حرف من از زنگ برآورد
Qəzəl 4378گر غیر مرا از تو به نیرنگ برآوردنتوان در دل را به گل وسنگ برآورد
Qəzəl 4385روزی که مرا موج نفس دام سخن شدشد طوطی چرخ آینه و واله من شد
Qəzəl 4405خوش وقت گروهی که در اندیشه یارندچون کعبه روان روی به دیوار ندارند
Qəzəl 4418سوز دل عاشق ز تماشا ننشینداز باد بهار آتش سوداننشیند
Qəzəl 4421Ol vaxt ki, evim səhra kimi sadə yer idi,Hər dalğa gözümdə, elə bil, balu pər idi.
Qəzəl 4429حرفی که ازان لعل گهربار برآیدرازی است که از مخزن اسرار برآید
Qəzəl 4459پروای خط مشکین آن دلرباندارداندیشه از سیاهی آب بقا ندارد
Qəzəl 4467از حلقههای آن زلف، دل صاحبِ نظر شداین مرغِ چشمبسته از دام دیدهور شد
Qəzəl 4469چون آفتاب هر کس روشن ضمیر باشدذرات عالم اورا فرمان پذیرباشد
Qəzəl 4512سخن کی به جانهای غافل نشیندز دل هر چه برخاست در دل نشیند
Qəzəl 4533جان غریب ازین جهان میل وطن نمیکندشد چو عقیق نامجو یاد یمن نمیکند
Qəzəl 4587بوی گل می آیداز چاک گریبان بهارتا ز تیغ کیست این زخم نمایان بهار
Qəzəl 4590دل به آن زلف چلیپا می کشد بی اختیاررشته مجنون به سودامی کشد بی اختیار
Qəzəl 4609شورش دیوانه گردد از بیابان بیشترمی شود وحشت فزون چون گشت میدان بیشتر