Saib Təbrizi
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
نیست ما را شکوه ای از تنگی جا در قفسکز دل واکرده ماداریم صحرا درقفس
Qəzəl 4844داشت امروز رخ یار حجابی که مپرسزد به روی دل مدهوش گلابی که مپرس
Qəzəl 4859چون صدف در حلقه دریادلان خاموش باشبا دهان گوهرافشان پای تا سرگوش باش
Qəzəl 4875چون ترا مسکن میسر شد تزیین مباشتخته کز دریا ترا بیرون برد رنگین مباش
Qəzəl 4877عاشقان را مغز در سر گر نباشد گو مباشکف اگر در بحر پرگوهر نباشد گو مباش
Qəzəl 4881خانه دنیا به سامان گر نباشد گو مباشنقش بر دیوار زندان گر نباشد گو مباش
Qəzəl 4918برنمی آیم به تسکین دل خودکام خویشچون فلک در بیقراری دیده ام آرام خویش
Qəzəl 4920می تراشم رزق خود چون تیر از پهلوی خویشمی کنم تا هست ممکن حفظ آب روی خویش
Qəzəl 4921از غبار خط رخ آن ماه می بالد به خویشآنچنان کز گرد لشکر شاه می بالد به خویش
Qəzəl 4941که حد دارد تواند شد طرف با حسن بیباکش ؟که با آن سرکشی چون سایه باشد سرو در خاکش
Qəzəl 4948خوشا قزوین و باغ شاه و گلگشت خیابانشکه از آیینه پیشانی صبح است میدانش
Qəzəl 4965چه نسبت بانسیم مصر دارد شوخی بویش؟که خون رامشک سازد در دل صیاد، آهویش
Qəzəl 4971بس که آمیخته ناز بود رفتارشباشد ایمن ز چکیدن عرق رخسارش
Qəzəl 4974شد گلو سوزتر از خط لب همچون شکرشقیمتی گشت ازین گردیتیمی گهرش
Qəzəl 4993رفته پایم به گل از پرتو چشم تر خویشنخل شمعم که بود ریشه من در سر خویش
Qəzəl 4995خجلت از خرده جان می کشم از قاتل خویشنشود هیچ کریمی خجل ازسایل خویش!
Qəzəl 5013مدار چشم مروت ز خضر و احسانشکه سر به مهر حباب است آب حیوانش
Qəzəl 5015چنان ز دل گذرد صاف تیر مژگانشکه گرد سرمه نریزد ز طرف دامانش
Qəzəl 5016که راست تاب شکرخندههای پنهانش ؟که شور حشر بود گرده نمکدانش
Qəzəl 5017رسیده است به جایی لطافت بدنشکه از نسیم شود داغدار یاسمنش
Qəzəl 5042ای دل ازان جهان خبری می گرفته باشزآرامگاه جان خبری می گرفته باش
Qəzəl 5076سیرآب در محیط شدم ز آبروی خویشدر پای خم ز دست ندادم سبوی خویش
Qəzəl 5103بر دشمنان شمردم عیب نهانی خویشخود را خلاص کردم از پاسبانی خویش
Qəzəl 5120در عروج نشأه می می کند طوفان سماعکار دامن می کند بر آتش مستان سماع
Qəzəl 5129مابه خون جگریم از می گلگون قانعبا خماریم ز لعل لب میگون قانع
Qəzəl 5132ز روشنی جگر داغدار دارد شمعز راستی مژه اشکبار دارد شمع
Qəzəl 5135به خط ازان رخ چون برگ لاله ام قانعز صاف باده به درد پیاله ام قانع
Qəzəl 5147می کند از مهربانی حفظ طفل نوسوارآن که می دارد عنان اختیار از من دریغ
Qəzəl 5149چنان که بلبل مسکین بود خزان درباغز یار و دوست جدا مانده ام چنان درباغ
Qəzəl 5156نیست غمگین گوهرم ازتنگی جا در صدفمی کند ازآبداری سیر دریا در صدف