Qəzəl 5485

در آن شبها که از یاد تو ساغر بود در دستمز هر ناخن هلال عید دیگر بود در دستم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5491

اگرچه بی ثمر مانند سرو و بید و شمشادمزسنگ کودکان آسوده از پیوند آزادم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5504

پریشان چند در وحشت‌سرای آب و گل گردمدل از دنبال من گردد من از دنبال دل گردم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5507

به من گر درد و داغی می رسد خوشحال می گردمکه از لب تشنگی سیراب چون تبخال می گردم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5508

ز گفت و گو سبک چون موج طوفان دیده می گردمز خاموشی گران چون گوهر سنجیده می گردم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5509

به قدر آشنایان از خرد بیگانه می گردماگر خود در نیابم یک زمان دیوانه می گردم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5516

ندیدم روز خوش تا چون قلم روی سخن دیدمبه زیر تیغ رفتم تا زبند آزاد گردیدم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5526

پریشان خاطری آماده از صد رهگذر داردصف آهی چو مژگان متصل پیش نظر دارم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5527

به دل زخم نمایانی چو پرگار از دو سر دارمکه یک پا در حضر پیوسته یک پا در سفر دارم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5528

به صورت گرچه بر رخسار مه رویان نظر دارمولی در عالم معنی نظر جای دگر دارم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5537

چه سازد گرد کلفت با دل شادی که من دارمندارد پای در گل سروآزادی که من دارم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5539

ز دامن نگذرد پای زمین گیری که من دارمگران محمل تر از خواب است شبگیری که من دارم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5541

زند پهلو به گردون کوه عصیانی که من دارمبه صد دریا نگردد پاک, دامانی که من دارم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5542

دم گرمی طمع از ناله های آتشین دارمکه مشکل عقده ها در پیش از آن چین جبین دارم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5544

غبار خط یارم توتیا در آستین دارمبه دامن نور بینایی جلا در آستین دارم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5558

من از دشمن فزون از نفس کافر کیش می ترسمز دشمن دیگران ترسند و من از خویش می ترسم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5562

نشد سروی درین بستانسرا یک بار همدوشمز آتش طلعتی روشن نشد محراب آغوشم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5565

دو عالم شد ز یاد آن سمن سیما فراموشمبه خاطر آنچه می گردید شد یکجا فراموشم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5573

کجا مایل به هر دل گردد ابرویی که من دانم؟که سر می‌پیچد از یوسف ترازویی که من دانم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5577

خط شبرنگ را خوشتر ز زلف و خال می دانممن این تقویم پارین را به از امسال می دانم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5578

سیه مست جنونم وادی و منزل نمی دانمکنار دشت را از دامن محمل نمی دانم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5579

ز خود دور آن پری‌رو را نمی‌دانم نمی‌دانمجدا ز بحر این جو را نمی‌دانم نمی‌دانم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5580

چو بیدردان به روی سبزه غلطیدن نمی دانماگر گل از گریبانم دمد چیدن نمی دانم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5581

بیا در جلوه ای سرو روان تا جان برافشانمبیفشان زلف کافر کیش تا ایمان برافشانم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5585

فروغ مهر در پیشانی دیوار می‌بینمصفای طلعت آیینه از زنگار می‌بینم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5592

رخی در ماتم مطلب به خون اندوده می خواهمدلی چون دیده قربانیان آسوده می خواهم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5596

گهی از دل، گهی از دیده، گاه از جان ترا جویمنمی دانم ترا ای یار هر جایی کجا جویم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5605

دست بر زلف پریشان سخن یافته‌امچشم بد دور، رگ جان سخن یافته‌ام

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5606

غوطه در بحر گهر ز آبله پا زده‌امدر دل خاک قدم بر سر دریا زده‌ام

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5607

دست در دامن آن زلف معنبر زده امباز بر آتش خود دامن محشر زده ام

Saib TəbriziQəzəl1 dəq