Qəzəl 6014

آدمی را نیست خصمی چون جمال خویشتنحلقه فتراک طاوس است بال خویشتن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6016

برده ام تا از سر کویت نشان خویشتنهم به جان تو که بیزارم ز جان خویشتن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6017

هیچ همدردی نمی یابم سزای خویشتنمی نهم چون بید مجنون سر به پای خویشتن

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6021

در محبت راز سر پوشیده نتوان یافتندر قیامت نامه پیچیده نتوان یافتن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6022

سر به زانوماندگان را طاق می گردد سخنچون مه نو شهره آفاق می گردد سخن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6025

نیست از منصور اگر مستانه می گوید سخناز زبان شمع این پروانه می گوید سخن

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6034

تا توان خاموش بودن دم نمی باید زدنعالم آسوده را بر هم نمی باید زدن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6036

چند حرف آب و نان چون مردم غافل زدن؟تا به کی بر رخنه دیوار زندان گل زدن؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6037

بخیه تا کی بر لباس تن ز آب و نان زدن؟از بصیرت نیست گل بر رخنه زندان زدن

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6040

عاقبت این مرغ وحشی زین قفس خواهد شدنبا نواسنجان قدسی همنفس خواهد شدن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6041

شوق ما بال و پر جسم گران خواهد شدندار بر منصور ما تخت روان خواهد شدن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6055

بی کشش نتوان برون از قید دنیا آمدنبی رسن از چاه هیهات است بالا آمدن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6056

غنچه سان مهر خموشی بر لب گفتار زنیا چو لب وا کردی از هم غوطه ها در خار زن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6057

آب را بر باد ده، در چشم آتش خاک زنفرد شو چون مهر تابان خیمه بر افلاک زن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6071

سینه را از آرزو چون بی نیازان پاک کناز دل بی مدعا خون در دل افلاک کن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6072

سرکشی بگذار پیش امر حق تسلیم کنآتش نمرود را گلزار ابراهیم کن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6073

صبح شد ساقی بیا فکر من افتاده کناز می چون آفتاب این سنگ را بیجاده کن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6078

گر طلبکار حضوری لب به غیبت وامکنعیب خود پوشیده و از دیگران پیدا مکن

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6080

صید دل زین بیش با موی میان خود مکنکینه جوی من ستم بر ناتوان خود مکن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6085

دل غمین ز اندیشه روزی درین عالم مکنبهر گندم پشت بر فردوس چون آدم مکن

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6093

شد در ایام کهنسالی گرانتر خواب مندر کف آیینه لنگردار شد سیماب من

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6102

آسمان‌ها را به چرخ آرد دل پر شور منمی‌کند از جای خم را باده پر زور من

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6103

مغز را آشفته می سازد دل پر شور منپنبه برمی دارد از مینا می منصور من

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6104

دست کوته کرد زلف یار از تسخیر منریخت از زور جنون شیرازه زنجیر من

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6105

بی اثر تا چند باشد ناله شبگیر من؟تا کی از گوش گران بر سنگ آید تیر من؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6108

از جفای چرخ نالیدن نمی آید ز منگوش خصم سفله تابیدن نمی آید ز من

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6109

بلبلم اما رسد بر لاله و گل ناز مندست گلچین می رود از کار از آواز من

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6112

آه مظلوم است در بالا دوی ادراک مناز زبردستی به ساق عرش پیچد تاک من

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6114

از گهر گرد یتیمی شست آب چشم منتوتیا شد خاک در عهد سحاب چشم من

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6118

گر نخارد ناخن مرغان سر مجنون منکیست پردازد به جسم لاغر مجنون من؟

Saib TəbriziQəzəl2 dəq