Qəzəl 6496

جنون گنجی است گوهرخیز، زنجیر اژدهای اوتهیدستی نبیند هر که شد در گنج پای او

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6498

چه باشد حاصل مرغ چمن ای گلعذار از تو؟که از گل می خورد صد کاسه خون هردم بهار از تو

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6502

من آن بخت از کجا دارم که پیچیم بر میان توبگردم چون خط شبرنگ بر گرد دهان تو

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6503

خط شبرنگ با لعل لب جانان زند پهلوزهی ظلمت که با سرچشمه حیوان زند پهلو

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6504

زمین از اشک پرشورم به طوفان می زند پهلوز آب گوهره ساحل به عمان می زند پهلو

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6507

کشت بی خوشه خجالت کشد از روی درومفکن ای تیغ اجل بر من بیدل پرتو

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6512

از سر کوی قناعت به در شاه مروچون خسیسان ز پی مال و زر و جاه مرو

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6520

چه دل گشایدم از باغ و بوستان بی تو؟که شد ز تنگدلی غنچه گلستان بی تو

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6521

شکفتگی نشود سبز در چمن بی توبه اشک شمع زند غوطه انجمن بی تو

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6522

زبان چو پسته شود سبز در دهن بی توگره چو نقطه شود رشته سخن بی تو

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6523

ز من شکیب به قدر دل فگار بجوبه من دلی بنما بعد ازان قرار بجو

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6541

در خون نشست لاله ز چشم سیاه توگل گوشه گیر گشت ز طرف کلاه تو

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6545

ای دل گشاد کار خود از آن و این مجواین قفل را کلید ز هر آستین مجو

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6548

خط بر عذار ساده نباشد مباش گودرد آشنای باده نباشد مباش گو

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6549

از اهل حق اگر نظری یافتی بگوبی خون دل اگر گهری یافتی بگو

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6550

شد رعشه پیری پر و بال طلب تویک جو نشد افسرده ز کافور تب تو

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6555

خامش گویا بود چشم سخنگوی تونقطه بسم الله است خال بر ابروی تو

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6556

بوالهوس از خط نظر پوشید زان روی چو ماهخط به چشم بی سوادان می کند عالم سیاه

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6557

نفس ظلمانی نمی دارد محابا از گناهنیست پروا طفل زنگی را ز پستان سیاه

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6558

می کند دل را سیه چندان که خواب صبحگاهمی نماید آنقدر روشن شراب صبحگاه

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6564

تا مه روی تو پرتو بر جهان انداختهپیش هر ویرانه گنج شایگان انداخته

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6569

نوبهارست این به احیای گلستان آمده؟یا قیامت بر سر خاک شهیدان آمده

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6570

عمر خود صرف نصیحت ساختم بی فایدهدر زمین شور تخم انداختم بی فایده

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6575

در دل از نادان فزون صاحب هنر دارد گرهسرو موزون از درختان بیشتر دارد گره

Saib TəbriziQəzəl3 dəq
Qəzəl 6587

مدان از بی نیازی طبع من گر سرکش افتادهکه از بی روغنی ها در چراغم آتش افتاده

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6594

یارب آشفتگی زلف به دستارش دهچشم بیمار بگیر و دل بیمارش ده

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6595

چه شبی بود که آن نرگس خواب آلودهدست در گردنم انداخت شراب آلوده

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6596

به ستم کی رود از جای دل غم دیده؟این سپندی است که مرگ بسی آتش دیده

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6602

ز رفتن تو ز جسم ضعیف جان رفتههمای از سر این مشت استخوان رفته

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6613

از اشک ماست پاکی دامان صبحگاهاز آه سرد ماست رگ جان صبحگاه

Saib TəbriziQəzəl2 dəq