Saib Təbrizi
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
دل رنگین لباسان تیرگی را در کمین داردحنای دست زنگی هند را در آستین دارد
Qəzəl 2935سر شوریده من هر نفس صد آرزو داردزهی ساقی که چندین رنگ می در یک کدو دارد
Qəzəl 2939دل بی دست و پا چون آه سوزان را نگه دارد؟چسان مشت خسی این برق جولان را نگه دارد؟
Qəzəl 2944مرا پاس ادب زان آستان مهجور می داردترا تمکین و ناز از صحبت من دور می دارد
Qəzəl 2946چه باک از عاشق بی باک آن طناز می دارد؟زکبک مست کی اندیشه ای شهباز می دارد؟
Qəzəl 2948به قامت سرو را از قد کشیدن باز می داردبه عارض رنگ گل را از پریدن باز می دارد
Qəzəl 2960دل حق جو نظر بر عالم باطل نمی داردکه تیر راست کیشان تا هدف منزل نمی دارد
Qəzəl 2961بجز تشویش خاطر عالم فانی نمی داردجهان دارالامانی غیر حیرانی نمی دارد
Qəzəl 2962فروغ دل مرا از نور مهر و مه غنی داردنخواهد شمع دیگر هر که را دل روشنی دارد
Qəzəl 2964به ذوق آشتی از دوستان رنجیدنی داردبساط دوستداری چیدن و واچیدنی دارد
Qəzəl 2965بدن را در زمین هرگز روان پاک نگذاردکه دام خویش را صیاد زیر خاک نگذارد
Qəzəl 2971زبیتابان کجا آن مست بی پروا خبر گیرد؟سپند ما مگر زان آتشین سیما خبر گیرد
Qəzəl 2976به خواب آن چشم دل از عاشق ناشاد می گیردبه چشم بسته صید خویش این صیاد می گیرد
Qəzəl 2978چو شاهین بر سر دست آن شکار انداز می گیردتذرو رنگ از رخسار گل پرواز می گیرد
Qəzəl 2983به ابرام آن که از دنیاپرستان کام می گیردزریگ از چربدستی روغن بادام می گیرد
Qəzəl 2988فسون صبر در دلهای پرخون در نمیگیردچو دریا بیکران افتد به خود لنگر نمیگیرد
Qəzəl 2990دل آزاده را هرگز غم عالم نمیگیردمسیحا را کمند رشتهٔ مریم نمیگیرد
Qəzəl 2996شکر در آب گوهر لعل خندان تو اندازدتبسم شور محشر در نمکدان تو اندازد
Qəzəl 3004چها تا با هوسناکان کند رخسار گلرنگشکه بویش فتنه خوابیده را بیدار می سازد
Qəzəl 3009دل خام مرا رخسار آتشناک میسازدکه عود خام را آتش ز هستی پاک میسازد
Qəzəl 3015خمار باده مهر دوستان را کینه می سازدکدورت صبح شنبه را شب آدینه می سازد
Qəzəl 3016سرشک گرم با مژگان و چشم تر نمیسازدشراب تند ما با شیشه و ساغر نمیسازد
Qəzəl 3022مرا چون دل تپد در بر، دل جانانه می لرزدکه شمع از بال و پر افشانی پروانه می لرزد
Qəzəl 3024سرشک گرم در چشم تر من خواب می سوزدبه آب خود چراغ گوهر شب تاب می سوزد
Qəzəl 3026خمار می مرا در گوشه میخانه میسوزدشراب من چو داغ لاله در پیمانه میسوزد
Qəzəl 3027کدامین روز بر حالم دل خارا نمی سوزد؟ز اشک آتشینم دامن صحرا نمی سوزد
Qəzəl 3028مرا صد آه یکبار از دل صد چاک می خیزدبه قدر شق سیاهی از زبان خامه می ریزد
Qəzəl 3032به مستی آه خون آلود از دل بیشتر خیزدکه خونبارست هر ابری که از دامان تر خیزد
Qəzəl 3033زرفتارت امان از عالم ایجاد برخیزدبه جای گرد از بنیاد هستی داد برخیزد
Qəzəl 3039نشد از دل غبار از شیشه و پیمانه برخیزدمگر ابری زبحر گریه مستانه برخیزد