Qəzəl 4872

از هوسناکی گران برخاطر دوران مباشاز فضولی بارصاحبخانه چون مهمان مباش

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4876

دل ز تن چون دور شد وامی شود غمگین مباشکور را فرزند بینا می شود غمگین مباش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4878

ظاهر مردان به زیور گر نباشد گو مباشحلقه بیرون در گر زر نباشد گو مباش

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4883

دیده ما گرز خون رنگین نباشد گومباشحلقه بیرون در زرین نباشد گو مباش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4885

چون بود گلچهره ساقی باده رنگین گو مباشساعد سیمین چو باشد جام سیمین گو مباش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4886

جسم اگر ازیکدگر ریزد غباری گو مباشروح اگر ازتن هواگیرد بخاری گو مباش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4887

گر نباشم من غبار آستانی گو مباشدربهشت جاودان برگ خزانی گو مباش

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4897

در سر زینت خودآرا می رود آخر سرشحلقه فتراک طاووس است از بال و پرش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4911

در غریبی تابه چند افتدکسی ازیادخویش؟کو جنونی تا برآرم گرد از بنیاد خویش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4913

برگ عیش من بود رنگینی افکار خویشاز تماشای بهشتم فارغ از گلزار خویش

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4915

نیست رزقم تیر تخشی چون کمان ازتیر خویشقسمتم خمیازه خشکی است از نخجیر خویش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4917

کوته اندیشی که نفرستد به عقبی مال خویشچشم امیدش بود پیوسته در دنبال خویش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4919

هر که می کوشد به تعمیر تن ویران خویشگل ز غفلت می زند بر رخنه زندان خویش

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4932

حساب دین و دل راپاک کن باچشم عیارشکه شب رانیمه خواهد کرد از خط حسن طرارش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4935

ز شست صاف از دل می جهد گرم آنچنان تیرشکه از بوی کباب افتد به فکر زخم ،نخجیرش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4936

شکارانداز صیادی که من هستم نظر بازشز گیرایی نریزد خون صید از چنگل بازش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4944

چسان در بر کشم گستاخ چون پیراهن اندامش؟که رنگ ازبوسه خورشید می بازد لب بامش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4947

اگر چه می زند آتش به عالم روی تابانشگلو تر می شود از دیدن سیب زنخدانش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4949

بلا جویی که من دارم نظر برچشم فنانشخطر دارد ترنج آفتاب از تیر مژگانش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4951

ز گرد سرمه نتوان دید درچشم سخندانشمگر این گردرا بشکافدازهم تیرمژگانش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4959

شود دیوانه آخر هر که سودایی است همراهشسر از صحرا برآرد هرکه صحرایی است همراهش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4960

به عاشق صید عاشق میکند قد دلارایشز طوق قمریان فتراک دارد سرو بالایش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4978

شوختر می شود ازخواب گران، مژگانشچون فلاخن که کند سنگ سبک جولانش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4982

داغدار از عرق شرم شود نسرینشآب گردد ز اشارت بدن سیمینش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4984

دین به دنیای دنی ای دل نادان مفروشآنچه درمصر عزیزست به کنعان مفروش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4996

کرد بیهوش مرا نعره مستانه خویشخواب من گشت گرانسنگ ز افسانه خویش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4998

به نوحه خانه ایام شاد و خرم باشبگیر ساغر گلرنگ، گو محرم باش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5002

شکستْ رنگِ مرا رنگ همچو مهتابشربود خواب مرا نرگسِ گران‌خوابش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5004

خوشا سری که سرگشتگی رهانندشبه کرسی از سرزانوی خود نشانندش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5008

که می رهد زخم طره گرهگیرش؟که چشم بررخ یوسف گشوده زنجیرش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq