Qəzəl 3011

زشکر خنده لعل او روان را تازه می سازدمی گلرنگ وقت صبح جان را تازه می سازد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3019

مکن کاری که از جورت دل اندوهگین لرزدکه از لرزیدن من آسمانها چون زمین لرزد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3023

دل ما بر سیه روزان فقر از خود فزون سوزدچراغ خانه ما در برون بیش از درون سوزد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3030

ز ماتمخانه ما نغمه عشرت کجا خیزد؟سپند از آتش ما تنگدستان بینوا خیزد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3054

گل اندامی که در پیراهن من خار می ریزدبه خرمن گل به جیب و دامن اغیار می ریزد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3076

به دل باشد گران چشمی که بی اشک دمادم شدغبار خاطر باغ است هر ابری که بی نم شد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3078

رگ جانها به هم پیوسته شد زلف پریشان شدلطافتهای عالم گرد شد سیب زنخدان شد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3088

دل آزاد طبعان فارغ از قید هوس باشدقبای بی گریبان را چه پروای عسس باشد؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3095

چه امید برومندی مرا زان سیمتن باشد؟که خضر از العطش گویان آن چاه ذقن باشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3096

اگر فتح جگرداران به تیغ افراختن باشدمرا امید نصرت از سپر انداختن باشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3112

حضور قلب کی در سینه پرشور می باشد؟کجا آسودگی در خانه زنبور می باشد؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3113

گل بی خار را شبنم زچشم شور می باشدچو نیش و نوش با هم شد زآفت دور می باشد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3122

بهشتی بی دماغان را به از خلوت نمی باشدگلابی بهتر از پاشیدن صحبت نمی باشد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3128

حصاری آدمی را به ز همواری نمی‌باشددعای جوشنی چون ترک خونخواری نمی‌باشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3131

زجوش مغز مستان را به سردستار می رقصدکه در دریای بی آرام کف ناچار می رقصد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3133

خط شبرنگ از ان لعل لب گلرنگ می بالدزبس افتاده شوخ این سبزه زیر سنگ می بالد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3135

به ناز افراختی قامت فلکها در سجود آمدزمی افروختی رخسار، آتش در وجود آمد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3151

زمین را وحشی رم کرده یک کف خاک می داندفضای آسمان را حلقه فتراک می داند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3158

زنقش آرزو دل پاک گردیدن نمی داندامل هر جا بساطی چید بر چیدن نمی داند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3169

سخن پوشیده در لعل لب جانان نمی‌مانداگرچه در عدم باشد سخن پنهان نمی‌ماند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3172

سر شوریده را فکر سرانجامی نمی ماندچو عشق آمد دگر اندیشه خامی نمی ماند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3191

اگر طوفان زچشم خونفشان من برون آیدکجا از عهده خواب گران من برون آید؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3192

گر از نظاره خورشید در چشم آب می‌آیدز روی لاله‌رنگش در نظر خوناب می‌آید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3199

به آیین تمام از خُم شراب صاف می‌آیدعجب فوج پریزادی ز کوه قاف می‌آید!

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3204

از ان گلشن دل گستاخ من گل چیده می آیدکه چشم باغبان آنجا زخود پوشیده می آید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3205

اگر درد مرا زان بی‌مروت چاره می‌آیدنه آخر چشمه هم بیرون ز سنگ خاره می‌آید؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3214

زدل کاری که آید از لب خندان نمی آیدگشاد تیر از سوفار چون پیکان نمی آید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3215

ز انجم نور مه در دیده روزن نمی‌آیدز چندین چشم، کار یک دل روشن نمی‌آید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3217

زمن راز دل صدچاک پوشیدن نمی آیدزبوی گل، نفس در سینه دزدیدن نمی آید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3222

نبیند زیر پای خویش، رعنا این چنین بایدنپردازد به کس، آیینه سیما این چنین باید

Saib TəbriziQəzəl2 dəq