Qəzəl 2420

یار ساقی گشت و مطرب هم نوا پرداز شدچرخ گو ناسازشو چون صحبت ما ساز شد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2430

از وصال یار داغ حسرت من تازه شدهمچو صبح از مهر تابان قسمتم خمیازه شد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2432

آشنای حق شد آن کس کز جهان بیگانه شدهر که زین دریا برآمد گوهر یکدانه شد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2437

روی یوسف تا کبود از سیلی اخوان نشدهمچو روی نیل بر مصرش روان فرمان نشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2444

هرکه را از خانه بیرون جذبه دل می‌کشدحلقه از نقش قدم در گوش منزل می‌کشد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2452

از سر پر آرزو دل زردرویی می کشدعاقل از بالای جاهل زردرویی می کشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2455

نه همین از حرف دردآلود من خون می چکدکز نگاه حسرتم بیش از سخن خون می چکد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2476

منت ایزد را که طبع بی نیازم داده اندجان آگاه و زبان نکته سازم داده اند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2484

وقت جمعی خوش که دفتر را در آب افکنده اندمهر گل از دوربینی بر گلاب افکنده اند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2486

شوخ‌چشمان درد بیش و کم به دل افزوده‌اندورنه ارباب رضا از بیش و کم آسوده‌اند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2490

تا برون آمد به سیر ماه آن مشکین کمندبر فلک ماه تمام از هاله شد زناربند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2491

پای رفتن از حریم او کجا دارد سپند؟در تماشاگاه او پا در حنا دارد سپند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2503

با دهان خشک هرکس خندهٔ تر می‌زندساغر تبخاله‌اش پهلو به کوثر می‌زند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2505

با لب خاموش هر کس غوطه در خون می زندبوسه چون ساغر بر آن لبهای میگون می زند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2506

چون ز تاب می رخت بر لاله پهلو می‌زندغنچه در پیش گل روی تو زانو می‌زند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2507

شانه چون بر زلف خود آن عنبرین‌مو می‌زنددر بیابان داغ‌های لاله را بو می‌زند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2512

هر که بال و پر چو سرو از همت والا کندسیر با استادگی در عالم بالا کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2513

می به جرأت در قدح در پای خم مینا کنددخل دریا ابر را در خرج بی پروا کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2514

پیش ابر نوبهاران چون صدف لب وا کندشور غیرت زندگی را تلخ بر دریا کند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2525

آسمان از برق آهم دست و پا را گم کندشور اشک من نمک در دیده انجم کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2536

کی گره باز از دل من باده گلگون کند؟نی مگر دست نوازش ز آستین بیرون کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2538

گرنه دل را زلف مشکینش نگهداری کندکیست این بیمار را یک شب پرستاری کند؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2539

هر که اوقات گرامی صرف خودسازی کندخانه اش سازست چون جان خانه پردازی کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2541

با خیال دوست هر کس مجلس آرایی کندگرچه با معشوق باشد یاد تنهایی کند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2542

جذبه عاشق اثر در سنگ خارا می‌کندکوهکن معشوق خود از سنگ پیدا می‌کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2543

سیل اشکم گوهر راز آشکارا می‌کندآنچه پنهان کرده‌ام سیما هویدا می‌کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2544

هرکه آن لب‌های میگون را تماشا می‌کندچشم می‌پوشد ز حیرانی دهن وا می‌کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2545

عشق جا در سینه های تنگ پیدا می کندجای خود را این شرر در سنگ پیدا می کند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2551

سیرچشمی تنگدستان را توانگر می‌کندموم را این بحر گوهرخیز عنبر می‌کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2557

گر جلا آیینه‌های تیره را نم می‌کندعاشقان را هم می گلرنگ خرم می‌کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq