Qəzəl 2590

هر که خود را بشکند در دیده هایش جا کنندهر که گردد حلقه، بر رویش در دل وا کنند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2633

مطرب از خود داشت جوش سینه گلهای باغناله بلبل درین بستانسرا بیگانه بود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2688

آن لب رنگین‌سخن بی‌خواست گویا می‌شودغنچه چون افتاد بازیگوش خود وامی‌شود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2706

هستی ظاهر حجاب قرب یزدان می شودذره اینجا پرده خورشید تابان می شود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2711

کار ما از ساغر پرمی به سامان می شودمجلس ما از گل ابری گلستان می شود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2752

وقت مجنون خوش که پا در دامن صحرا کشیددر سواد اعظم چشم غزالان واکشید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2827

بغیر از خامه کز بیطاقتی گرد سخن گرددکجا گرد سر پروانه شمع انجمن گردد؟

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2851

خوش آن رهرو که دایم چون فلک بر خویش می گرددکه بر خود هر که گردد بیش، شوقش بیش می گردد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2859

دل از گفتار ناسنجیده بی آرام می گرددکه شکر خواب، تلخ از مرغ بی هنگام می گردد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2881

بجز چشمش که چشم از دیدن من از حیا بنددکدامین آشنا دیدی که در بر آشنا بندد؟

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2889

خط مشکین او سودای عنبر را به جوش آردنگاه گرم او خون سمندر را به جوش آرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2926

مرا نازک نهالی قصد جان ناتوان داردکه تیغش جوهر از پیچ و خم موی میان دارد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2928

مه ناشسته رو کی رتبه دلدار من دارد؟که با آن تازگی گل حکم تقویم کهن دارد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2956

عرق رخسار آن خورشید طلعت برنمی‌داردکه چشم از پشت پا نرگس ز خجلت برنمی‌دارد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2995

جنونی کو که آتش در دل پرشورم اندازد؟زعقل مصلحت بین صد بیابان دورم اندازد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3013

O firəng dilbəri dindən məni biganə edər,Kəbəyə üz tuta o, Kəbəni bütxanə edər.

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3041

کجا بی باده زنگ از خاطر اندوهگین خیزد؟چسان این سبزه خوابیده بی آب از زمین خیزد؟

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3043

مرا از دل زقرب خط دلبر دود می خیزدزرشک خضر از جان سکندر دود می خیزد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3068

که ساکن در دل ویرانه ما می تواند شد؟که غیر از بیکسی همخانه ما می تواند شد؟

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3085

بهشت و دوزخ ما هجر و وصل آن پسر باشدصراط مردم باریک بین موی کمر باشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3105

ز فرمان قضا گردنکشی دیوانگی باشددرین میدان سپر انداختن مردانگی باشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3106

به مستی از ته دل آدمی خشنود می باشدنشاط هوشیاران قلب روی اندود می باشد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3107

دو شب از ماه نو سالی به عید امید می باشدهلال جام هر جا هست سی شب عید می باشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3152

Sanma, Məcnun dağının qədrini fərzanə bilər,Sor, Səməndər nədir? Bu od dolu peymanə bilər.

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3185

نه چندان است شوق من که از دل بر زبان آیدچسان دریای بی پایان به جوی ناودان آید؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3187

به مهر و مه کجا از مغز ما سودا برون آید؟می روشن مگر از مشرق مینا برون آید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3195

غم عالم به دل از دیده خونبار می‌آیدبه این گلشن خزان از رخنه دیوار می‌آید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3196

دل از مژگان خواب‌آلود در زنهار می‌آیدبلای جان بود تیغی که لنگردار می‌آید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3284

آدمی پیر چو شد حرص جوان می‌گرددخواب در وقت سحرگاه گران می‌گردد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3295

عاشق از طعنه اغیار چه پروا دارد؟آتش از سرزنش خار چه پروا دارد؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq