Saib Təbrizi
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
در دیده بی شرم و حیا نور ادب نیستبی رویی از آیینه بی پشت، عجب نیست
Qəzəl 2202ای هر دو جهان خاک ره سرو روانتگردون مطوق یکی از فاختگانت
Qəzəl 2203چرخ در تاب از تحمل ماستتیغ در آتش از تغافل ماست
Qəzəl 2209سر زهاد خشک بی شورستلب دلمردگان لب گورست
Qəzəl 2249بی یار بهار دلنشین نیستاین پنبه داغ یاسمین نیست
Qəzəl 2260مرهم کافور خلق پرده صد نشترستصندل این ناکسان گرده دردسرست
Qəzəl 2267داغ ما نیست به دلسوزی یاران محتاجنبود آتش خورشید به دامان محتاج
Qəzəl 2274بی شهادت زینهار از تیغ جانان سرمپیچتا نگردی لعل از خورشید تابان سرمپیچ
Qəzəl 2280قرص خورشیدست اول لقمه مهمان صبحچون توانم داد شرح نعمت الوان صبح؟
Qəzəl 2289نمک به دیده غفلت کن از سفیده صبحکه صد کتاب سخن هست در جریده صبح
Qəzəl 2292دهد به روزن اگر نور، مهر تابان طرحبه عاشقان دهد آن ماه چشم حیران طرح
Qəzəl 2303ای خدنگ آه کوتاهی مکن در کین چرخچشمه های خون روان کن از دل سنگین چرخ
Qəzəl 2304دردمندی کرد بر من شربت دیدار تلخقند باشد در دهان مردم بیمار تلخ
Qəzəl 2315حسن خواهد رفت و داغت بر جگر خواهد نهادخواهد آمد خط و قانون دگر خواهد نهاد
Qəzəl 2324رخت هستی زین جهان مختصر خواهیم بردکشتی از خشکی به دریای گهر خواهیم برد
Qəzəl 2325از حریم ما سخن چین چون سخن بیرون برد؟باد نتوانست نکهت زین چمن بیرون برد
Qəzəl 2335از شکست من دم تیغ تغافل میپردرنگ سیلاب از ثبات پای این پل میپرد
Qəzəl 2338بر جهان هر کس که از روی تأمل بگذرداز بساط خار با دامان پر گل بگذرد
Qəzəl 2357کعبه را دریافت هر کس خاطری معمور کردشد سلیمان هر که دست خود حصار مور کرد
Qəzəl 2360روزه نزدیک است می باید کلوخ انداز کردزاهدان خشک را رندانه از سر باز کرد
Qəzəl 2381آه سردی ناتوانان را به فریاد آوردباد چون شیر این نیستان را به فریاد آورد
Qəzəl 2390می برون زان چهره شاداب گل می آورداز زمین پاک بیرون آب گل می آورد
Qəzəl 2425جان به تنگ آمد زکلفت غمگساران را چه شد؟دل به جان آمد ز وحشت دل شکاران را چه شد؟
Qəzəl 2466از هجوم اشک دل در چشم خونپالا نمانددر قفس از جوش گل از بهر بلبل جا نماند
Qəzəl 2529صحبت روشن ضمیران جسمها را جان کندکوه را برق تجلی آتشین جولان کند
Qəzəl 2530دیده پرخون من گر این چنین طوفان کندپنجه خورشید را سرپنجه مرجان کند
Qəzəl 2548آن که از اوضاع خود دایم شکایت میکندخاطر دشمن فزون از خود رعایت میکند
Qəzəl 2560نفس را مطلق عنان رزق فراوان میکندتوسن سرکش چو میدان یافت طوفان میکند
Qəzəl 2567Qəlbimin səbrini aldı o günəş üzlü nigar,Gülü gün altda qoyanda ətri qalmaz, tez uçar.
Qəzəl 2586گوشه گیران در سخاوت بی نظیر عالمندچون دعا با دست خالی دستگیر عالمند