غارت صبر از دلم آن آتشین‌رو می‌کندگرمی خورشید گل را مفلس بو می‌کند

چشم مجنون بس که از وحشی‌نگاهان پر شده استچشم لیلی را خیال چشم آهو می‌کند

آن که چون شبنم ز گل بالین و بستر ساختیاین زمان چون غنچه بالین را ز زانو می‌کند

چشم میگونی که من زان باده‌پیما دیده‌امدرد می را در قدح بیهوش‌دارو می‌کند

چون صبوحی کرده در گلشن درآیی عندلیبخرده گل را سپند آن گل رو می‌کند

حرف پهلودار اگر از خط چنین سر می‌زندرفته‌رفته کار را با زلف یکرو می‌کند

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. صائب از بخت سیاه خود ندارم شِکوه‌ایهرچه با من می‌کند آن خال هندو می‌کند

Qəlbimin səbrini aldı o günəş üzlü nigar,Gülü gün altda qoyanda ətri qalmaz, tez uçar.

Məcnun ol qədr baxıb ahuların gözlərinə,Leylinin gözlərini görsə, onu ahu sanar.

Kimi şəbnəm, kimi gül yarpağı üstə uyuyar,Başını qönçənin üstə necə də nazla qoyar.

Göz deyər, mən ki şərabda elə qüvvət gördüm,Sanasan meylə dolu badədə bihuşdarı var.

Nə qədər söhbət uzansa lap o Çin divarıtək,Axırı zülfi-yarın üstə gəlir cümlə qərar.

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. Bu qara baxtına Saib nə təəccüb eləsin,O yarın hindu xalı, söylə, kimi etmədi zar?

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Eşq