Xaqani Şirvani · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
خاقانی را که آسمان بستایدای فاحشه زن تو فحش گوئی شاید
Rübai 129Kimin ibadətdə yoxsa qüsuru,Parlayar üzündə səadət nuru.
Rübai 169ای داده تو را دست سپهر و دل دهراز بخت تو را تخت و هم از دولت بهر
Rübai 180Gecəni zülmət et saçınla, canan,Ey vüsal gecəsi, bitmə heç zaman!
Rübai 181Vüsalə pərdə çək gecə, ey qəmər!Ey fələk, pərdəmi yırtma, et həzər!
Rübai 193ای گشته خجل ز آن رخ گلگون گل و شمعوز رشک تو در سرشک و در خون گل و شمع
Rübai 241O kaman qaşının divanəsiyəm,Hüsnünün odunun pərvanəsiyəm.
Rübai 258Dostuna söz verdin, əməl et hər an,Əhdini, əzizim, pozma heç zaman.
Rübai 261Tapanda ariflər yanında mənzil,Eşqin göməyilə həll olar müşkül,
Rübai 270ماها دلم از وصال پر نور بکنمیلی سوی این خاطر رنجور بکن
Rübai 318Təkəbbür göstərib, fəxr etmə, aman,Təkəbbürlə çatmaz murada insan.
Rübai 332Xaçpərəst, ağbəniz yarın eşqilə,Danışdım Abxazda gürcücə belə:
Qitə 8ضمانش کرد به صد سال عمر و مهر نهادقبالهدار ازل نامهٔ ضمانش را
Qitə 9خواجه یک هفته اضطرابی داشتدو شش افتاد چرخ ازرق را
Qitə 61نسبت از علم گیر خاقانیکه بقا شاخ علم را ثمره است
Qitə 102Mən o Xaqaniyəm ki, bu dünyanı,Gözəl dərk etmişəm fərasətimlə.
Qitə 142ای روح صفات اهرمن بندوی نوک سنان آسمان رند
Qitə 145Hər kimi qudurtsa dövləti, varı,Axırda rast gələr min fəlakətə.
Qitə 217Sən fəqirə bircə dirhəm verərkən, ey Xaqani,Əvəzində iki behişt istəyirsən xudadan.
Qitə 230ای شده .خ... چپِ سلطانخ... راستیّ عالم هم
Qitə 235در چنین علت ای طبیب مرامسهلی تازه ساختی هر دم
Qitə 256با دلم چشم از نهان میگفت کز مرگ عمادتا کی آب چشم پالائی که بردی آب چشم
Qitə 300Xaqaniyəm, bu dünyada qəlbim elə safdır ki,Mənə pislik edənə də verirəm xoş mükafat.
Qitə 320Dedin ki, heç kəsə baş əymə əsla,Çünki, mərd doğuldun bu dünyada sən,
Qitə 341خاقانیا! مسیح دما! زین خراس دهرنانت جوین چراست سخنهات گندمی
Qitə 342İnanmazdım ki, dağ dağa qovuşar,Qovuşar adamlar, məşhur məsəl var.
Qəzəl 10اری فیالنوم ما طالت نواهازمانا طاب عیشی فی هواها
Qəzəl 39آن کز می خواجگی است سرمستبر وی نزنند عاقلان دست
Qəzəl 69خاکیدلم که در لب آن نازنین گریختتشنه است کاندر آبخور آتشین گریخت
Qəzəl 77به جائی رسید عشق که بر جای جان نشستسلامت کرانه کرد، خود اندر میان نشست