Xaqani Şirvani · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
خاقانی از اول که دمی داشت فزونمیبود درون پرده چون پرده درون
Rübai 273گر خاک ز من به اشک خون پالودننالید، منال کو گه آسودن
Rübai 276امروز به حالی است ز سودا دل منترسم نکشد بیتو به فردا دل من
Rübai 277خاقانی را غم نو و درد کُهُنآورد بدین یک نفس و نیم سُخُن
Rübai 296ای کرده ز نور رای تو دریوزهاز قرص منیر رای تو هر روزه
Rübai 298خواهی که شود دل تو چون آئینهده چیز برون کن از میان سینه
Rübai 299خاقانی را بیقلم کاتب شاهانگِشت شد انگُشت و قلم ز آتش آه
Rübai 336هر نیمه شبم تبم مرتب بینیناخن چو فلک، عرق چو کوکب بینی
Qitə 21بشنو ای پیر پند خاقانیخاک توست این جوان علم طلب
Qitə 22سیزده جنس نهاده است نبیکه همه مسخ شدند و همه هست
Qitə 24خوش سواری است عمر خاقانیصیدگه دهر و بارگیر اوقات
Qitə 31خاقانیا ز دلسبکی سرگران مباشکاو هرکه زادهٔ سخن توست، خصم توست
Qitə 32خاقانیا چه مژده دهی کز سواد ملکیک باره فتنهٔ دو هوائی فرو نشست
Qitə 43ایا نظام ممالک قوام روی زمینتو آفتابی و صدر تو آسمانوار است
Qitə 57آب حیوان مجوی خاقانیکه منوچهر خضر خو مرده است
Qitə 69کسرای عهد بین که در ایوان نو نشستخورشید در نطاق شبستان نو نشست
Qitə 74سلام من که رساند به پهلوان جهانجز آفتاب که چون من درم خریدهٔ اوست
Qitə 78خطی مجهول دیدم در مدینهبدانستم که آن خط آشنا نیست
Qitə 85دوستی داشتم به ری که به حسنرخ او خط نغز دلبر داشت
Qitə 107از افق ملکت ار ستاره فرو شدطلعت شمس ابد سوار بماناد
Qitə 114خاقانی را مپرس کز غمایام چگونه میگذارد
Qitə 119خاقانیا به سوک خراسان سیاه پوشکه اصحاب فقه گرد سوادش سپاه برد
Qitə 127آه و دردا که شبیخون اجلدر زد آتش به شبستان اسد
Qitə 131فتنه تا اندکی بود صعب استسهلش انگار تا فراوان شد
Qitə 133سپهر مکارم صفی کز صفاتشکدورت نصیب روان عدو شد
Qitə 144خدای داند معنی میان نطفه نهادنبه دست مرد جز این نیست کآب نطفه براند
Qitə 152ای که هر دم ز تبت خلقتصد شتر بار مشک در سفرند
Qitə 154همه هم شهریان خاقانیبا وی از کبر درنیامیزند
Qitə 172رفت آنکه فیلسوف جهان بود و بر جهاندرهای آسمان معانی گشوده بود
Qitə 199مهترا بلبل انسی پس از اینبجز از دست ادب دانه مخور