Xaqani Şirvani · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
دور فلک ده جام را از نور عذرا داشتهچون عده داران چار مه در طارمی واداشته
Qəsidə 211صبحدم آب خضر نوش از لب جام گوهریکز ظلمات بحر جست آینهٔ سکندری
Rübai 8ای تیر هنر صهیل و برجیس لقاشعری فش و فرقدفر و ناهید صفا
Rübai 11از من شب هجر میبپرسید حبابدریای غمم کدام آرام و چه خواب
Rübai 41خاکی دلم ای بت ز نهان بازفرستخونآلود است همچنان بازفرست
Rübai 42داغم به دل از دو گوهر نایاب استکز وی جگرم کباب و دل در تاب است
Rübai 44گر سایهٔ من گران بود در نظرتمن رفتم و سایه رفت و دل ماند برت
Rübai 45سلطان ز در قونیه فرمان رانده استبر خاقانی دُر قبول افشانده است
Rübai 64تب کرد اثر در گل عنبربارتاینک خوی تب نشسته بر گلزارت
Rübai 71از کوههٔ چرخ مملکت مه درگشتوز گوشهٔ نطع مکرمت شه درگشت
Rübai 85غم بر دل خاقانی ترسان بنشستگو بر لب آب و آتش آسان بنشست
Rübai 94استاد علی خمره به جوئی داردچون من جگری و دست و روئی دارد
Rübai 105تا در لب تو شهد سخنور باشدنهشگفت اگر شهد تب آور باشد
Rübai 112توفیق رفیق اهل تصدیق شودزندیق در این طریق صدیق شود
Rübai 115درد سر مردم همه از سر خیزدچون یافت کله درد قویتر خیزد
Rübai 123دریاب که دل برفت و تن هم بنماندوان سایه که بد نشان من هم بنماند
Rübai 134بخت ار به مراد با توام بنشاندگردون ز توام برات دولت راند
Rübai 135روزی فلکم بخت بد ار باز آرداز این دل گم بوده خبر باز آرد
Rübai 139خاقانی از آن کام که یارت ندهدنومیدی و چرخ داد کارت ندهد
Rübai 143گردیِ لبت از لبم به بوسی آزَردتب دوش تن مرا بیازرد به درد
Rübai 149ای کشته مرا لعل تو مانند بسدوی کشته به دندان بسد عاشق صد
Rübai 157چون زاغ سر زلف تو پرواز کنددر باغ رخت به کبر پر باز کند
Rübai 162چون رایت حسن تو بر افلاک زنندعشاق تو آتش اندر املاک زنند
Rübai 163خاقانی ازین خانه و خوان غداربرخیز و به خانیان کلیدش بسپار
Rübai 171دل کوفتهام چو تخمکان ز آتش قهرلب شسته به هفت آب ز آلایش دهر
Rübai 183آن کعبهٔ دل گرفته رنگ است هنوزبا ماش به پای پیل جنگ است هنوز
Rübai 213دُر زآن لب لعل نوش خوردت چینملاله همه زآن رخ چو وردت چینم
Rübai 234کشتند مرا کز تو پراکنده شومغم نیست اگر بر درت افکنده شوم
Rübai 243دود افکن را بگو که بس نالانمدودی بر شد که دودگین شد جانم
Rübai 255بس کور دل است این فلک بیسر و بنزان کم نگرد به صورت آرای سخن