Xaqani Şirvani
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
در کام صبح از ناف شب مشک است عمدا ریختهگردون هزاران نرگسه از سقف مینا ریخته
Qəsidə 201Eşqi hər aşiq qəlbinə atəş salan, ey gülüzar!Yüz min könül bir qəmzənə can bəxş edib, ağuş açar.
Rübai 15Xaqani öpdükcə şirin ləbindən,Hərarət içində qovrulur bədən.
Rübai 16طوطیدم دینارنشان است آن لبغمّاز و دوروی از پی آن است آن لب
Rübai 29کرمی که چو زاهدان خورد برگ درختنی درخور زهد سازد از دنیا رخت
Rübai 39Şam ürək oduyla alışan zaman.Başı bədənini əritdi haman.
Rübai 52ملاح که بهر ماه من مهد آراستگفتی کشتی مرا چو کشتی شد راست
Rübai 70Canıma od vuran məhəbbət budur,Mənə qan udduran o afət budur.
Rübai 103İşi kələk olan bir para adam,Şəriət qanunun dəyişər tamam.
Rübai 104Dedim: "Nə güçün var, ey böyük soltan?"Dedi: "Nə istəsən edərəm ehsan!
Rübai 126Yar getdi, könlümü verdi hicrana,Hicransa od saldı bu yazıq cana.
Rübai 130Dodağın qönçəsi ülkərə misal,Lalənin bağrıdır üzündəki xal.
Rübai 137Zülfün bənövşəni saldı torpağa,O, qulluq halqası taxdı qulağa.
Rübai 150Xaqani, ümidin kəsildi əlbət,Heç kəs daha sənə eyləmir hörmət.
Rübai 158Ey mənim dərdimi görüb şadlanan,Sənin hicrindəndir bu dərdim, inan!
Rübai 165Xaqani hünərə şanlı soltandı,Şam kimi o qızıl kürsüdə yandı.
Rübai 169ای داده تو را دست سپهر و دل دهراز بخت تو را تخت و هم از دولت بهر
Rübai 184Sarımsaq kimi ol - dərdlərə dərman,Qəlbinin oduyla soğantək odlan!
Rübai 193ای گشته خجل ز آن رخ گلگون گل و شمعوز رشک تو در سرشک و در خون گل و شمع
Rübai 204Qəm odu il boyu yandırır, aman,Su dəyən od kimi edirəm fəğan.
Rübai 205Ey könül, yenə də gəlmişdir bahar,Nəsimin ətrindən badə tutub yar!
Rübai 212Sözümlə şərbətə çevrilər zəhər,Sözüm fələkləri aşıb fəth edər.
Rübai 220Ürəkdən yanıqlı fəğanə gəldim,Ahımın oxuyla sinəni dəldim.
Rübai 226Başıma-od tökür könlüm, bir də sən,Yolumda tor qurur könlüm, bir də sən.
Rübai 244Ey edən könlümü qəmlərə məskən,Könlümün bağında qəm açdı süsən.
Rübai 245Gündüz fəraqından yandı ürəyim,Gecə vüsalını andı ürəyim.
Rübai 249Dedin ki, gedirəm, getmə, a canan!Getsən, bil ki, məni öldürər hicran.
Rübai 260İçimdə yanğın var, qəlbdə həyəcan,Qan rəngli odlu bir badə ver, canan!
Rübai 263Nurlandı qızılgül şamlarıyla bağ,Lalə məşəlilə qızardı çöl, dağ.
Rübai 270ماها دلم از وصال پر نور بکنمیلی سوی این خاطر رنجور بکن