Xaqani Şirvani
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
جام می تا خط بغداد ده ای یار مراباز هم در خط بغداد فکن بار مرا
Qəzəl 21Qaçsan, fələk arxanca, bil, kaman çəkir,Dünya xarablaşır, hamı ondan aman çəkir.
Qəzəl 27Zəmanədə qalmamışdır vəfadan bir əlamət,Bu dünyada nə dost qalmış, nə dostlarda sədaqət.
Qəzəl 31Nə afət olmusan, ən xırda dərdin hicrandır,Nə dürrsən ki, onun az bahası bir candır!
Qəzəl 38Fitnə ayaq üstə ikən oturmaqda yox etibar,Məhəbbətin bayrağı da öz yerində tutmuş qərar.
Qəzəl 39آن کز می خواجگی است سرمستبر وی نزنند عاقلان دست
Qəzəl 43Müşk səpir aləmə sübhün əli novbahar,Hər daşa zinət verir jalə ilə ruzigar.
Qəzəl 44Gör, haraya göndərirəm mən səni, ey badi-səhər,Get, o vəfa günəşinə tez yaxınlaş sən birtəhər.
Qəzəl 69خاکیدلم که در لب آن نازنین گریختتشنه است کاندر آبخور آتشین گریخت
Qəzəl 78Könüldə aşiyan etmiş xəyalın,Verib can, istərəm bəzmi-vüsalın.
Qəzəl 81بگشا نقاب رخ که ز ره بر در آیمتبربند عقد در که کنون در بر آیمت
Qəzəl 97عشق تو به گرد هر که برگردداز زلف تو بیقرارتر گردد
Qəzəl 117Tərifi gül camalın düşdükdə bu cahanə,Valehlərin sədası yüksəldi asimanə.
Qəzəl 125اول از خود بری توانم شدپس تو را مشتری توانم شد
Qəzəl 132Nə gözəlsən, ruh açansan, lütfkarsan, ey nəsim!Kədərləri dağıdan bir nobaharsan, ey nəsim!
Qəzəl 138دل بستهٔ زلف تو شد از من چه نویسدجان ساکن فردوس شد از من چه نویسد
Qəzəl 142سخن با او به مویی درنگیردوفا از هیچ رویی درنگیرد
Qəzəl 171Nə əlim çatdı sənə, nə qismət oldu vüsal,Nə də o camalını tərifə qadir xəyal.
Qəzəl 200ای دل آن زُنّار نگسستی هنوزرشتهٔ پندار نگسستی هنوز
Qəzəl 205کشد مو بر تن نخجیر تیر از شوق پیکانشبه دل چون رنگ بر گل میدود زخم نمایانش
Qəzəl 207عقل ما سلطان جان میخواندشمجلسافروز جهان میخواندش
Qəzəl 212کو صبح که بار شب کشیدمدر راه بلا تعب کشیدم
Qəzəl 223نماند اهل و رنگی که من داشتمبرفت آب و سنگی که من داشتم
Qəzəl 234دل بشد از دست دوست را به چه جویمنطق فروبست، حال دل به چه گویم
Qəzəl 237گفتم آه آتشین بس کن، نه من خاک توامنه مسلسل همچو آبم تا هوسناک توام؟
Qəzəl 240کفر است راز عشقت پنهان چرا ندارمدارم به کفر عشقت ایمان چرا ندارم
Qəzəl 241Bildim ki, bu nazından bir ləhzə dayanmazsan,Könlümdə olan dərdə hərgiz sən inanmazsan.
Qəzəl 242به میدان وفا یارم چنان آمد که من خواهمز دیوان هوا کارم چنان آمد که من خواهم
Qəzəl 250Eşqinin xəyalı, sevgili canan,Başımdan çıxmayır mənim bircə an.
Qəzəl 257دل را به غم تو باز بستیمجان را کمر نیاز بستیم