Qəzəl 372

Mərdlikdən savayı nə günahım var,Ki, məni illərlə anmırsan, ey yar?!

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəzəl 381

عتاب رنگ به من نامه‌ای فرستادیمرا به پردهٔ تشریف راه نو دادی

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəsidə 2

کار من بالا نمی‌گیرد در این شیب بلادر مضیق حادثاتم بستهٔ بند عنا

Xaqani Şirvani2 dəq
Qəsidə 40

هرگز به باغ دهر گیائی وفا نکردهرگز ز شست چرخ خدنگی خطا نکرد

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəsidə 47

دل به سودای تو سر اندازدسر ز عشقت کله براندازد

Xaqani Şirvani5 dəq
Qəsidə 48

منتظری تا ز روزگار چه خیزدعقل بخندد کز انتظار چه خیزد

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəsidə 59

دردا که دل نماند و بر او نام درد ماندوز یار یادگار دلم یاد کرد ماند

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəsidə 60

به فلک تخته در ندوخته‌اندچشم خورشید بر ندوخته‌اند

Xaqani Şirvani2 dəq
Qəsidə 77

صورت نمی‌بندد مرا کان شوخ پیمان نشکندکام من اندر دل شکست امید در جان نشکند

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəsidə 129

مرغ شد اندر هوا رقص کنان صبح‌دمبلبله را مرغ‌وار وقت سماع است هم

Xaqani Şirvani2 dəq
Qəsidə 136

Hüsnün bağı olmadan qoy mən cahan görməyim,Qəmin dağı olmadan ruhi-rəvan görməyim.

Xaqani Şirvani2 dəq
Qəsidə 163

Ayrılmışam bütün aləm qeydindən,Varlığımla bağlanmışam sənə mən.

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəsidə 204

الوداع ای کعبه کاینک وقت هجران آمدهدل تنوری گشته و زو دیده طوفان آمده

Xaqani Şirvani5 dəq
Qəsidə 210

گر به قدر سوزش دل چشم من بگریستیبر دل من مرغ و ماهی تن به تن بگریستی

Xaqani Şirvani3 dəq
Rübai 14

ای تیغ تو آب روشن و آتش نابآبی چو خماهن، آتشی چون سیماب

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 27

دستی که گرفتی سر آن زلف چو شَستپائی که ره وصل نوشتی پیوست

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 36

گردون حشمی ز پایهٔ رفعت اوستدریا نمی از ترشح نعمت اوست

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 46

بینی کله شاه که مه قوقهٔ اوستگیتیش بگنجدی نگنجد در پوست

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 77

آن غصه که او تکیه‌گه سلطان استبهتر ز چهار بالش شاهان است

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 97

خاقانی را جور فلک یاد آیدگر مرغ دلش زین قفس آزاد آید

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 114

آنجا که قضا رهزن حال تو شودگر خانه حصار است وبال تو شود

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 132

چون درد تو بر دلم شبیخون آورددندانت موافق دلم گشت به درد

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 145

رخسار تو را که ماه و گل بنده بودلشکرگه آن زلفِ سرافکنده بود

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 153

خاقانی را جور فلک یاد آیدگر مرغ دلش زین قفس آزاد آید

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 166

خاقانی اگر یار نماید رخساررخسار چو زر به ناخنان خسته مدار

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 180

Gecəni zülmət et saçınla, canan,Ey vüsal gecəsi, bitmə heç zaman!

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 187

او رفت و دلم باز نیامد ز برشمن چشم به ره، گوش به در بر اثرش

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 191

خاقانی اگرچه خاک توست ای مهوشچون آتش و آب و باد باشد سرکش

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 227

مهر تو برون آستان اندازمخاک از ستمت بر آسمان اندازم

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 230

من دست به شاخ مه مثالی زده‌امدل دادم و بس صلای مالی زده‌ام

Xaqani Şirvani1 dəq