Xaqani Şirvani
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Mərdlikdən savayı nə günahım var,Ki, məni illərlə anmırsan, ey yar?!
Qəzəl 381عتاب رنگ به من نامهای فرستادیمرا به پردهٔ تشریف راه نو دادی
Qəsidə 2کار من بالا نمیگیرد در این شیب بلادر مضیق حادثاتم بستهٔ بند عنا
Qəsidə 40هرگز به باغ دهر گیائی وفا نکردهرگز ز شست چرخ خدنگی خطا نکرد
Qəsidə 47دل به سودای تو سر اندازدسر ز عشقت کله براندازد
Qəsidə 48منتظری تا ز روزگار چه خیزدعقل بخندد کز انتظار چه خیزد
Qəsidə 59دردا که دل نماند و بر او نام درد ماندوز یار یادگار دلم یاد کرد ماند
Qəsidə 60به فلک تخته در ندوختهاندچشم خورشید بر ندوختهاند
Qəsidə 77صورت نمیبندد مرا کان شوخ پیمان نشکندکام من اندر دل شکست امید در جان نشکند
Qəsidə 129مرغ شد اندر هوا رقص کنان صبحدمبلبله را مرغوار وقت سماع است هم
Qəsidə 136Hüsnün bağı olmadan qoy mən cahan görməyim,Qəmin dağı olmadan ruhi-rəvan görməyim.
Qəsidə 163Ayrılmışam bütün aləm qeydindən,Varlığımla bağlanmışam sənə mən.
Qəsidə 204الوداع ای کعبه کاینک وقت هجران آمدهدل تنوری گشته و زو دیده طوفان آمده
Qəsidə 210گر به قدر سوزش دل چشم من بگریستیبر دل من مرغ و ماهی تن به تن بگریستی
Rübai 14ای تیغ تو آب روشن و آتش نابآبی چو خماهن، آتشی چون سیماب
Rübai 27دستی که گرفتی سر آن زلف چو شَستپائی که ره وصل نوشتی پیوست
Rübai 36گردون حشمی ز پایهٔ رفعت اوستدریا نمی از ترشح نعمت اوست
Rübai 46بینی کله شاه که مه قوقهٔ اوستگیتیش بگنجدی نگنجد در پوست
Rübai 77آن غصه که او تکیهگه سلطان استبهتر ز چهار بالش شاهان است
Rübai 97خاقانی را جور فلک یاد آیدگر مرغ دلش زین قفس آزاد آید
Rübai 114آنجا که قضا رهزن حال تو شودگر خانه حصار است وبال تو شود
Rübai 132چون درد تو بر دلم شبیخون آورددندانت موافق دلم گشت به درد
Rübai 145رخسار تو را که ماه و گل بنده بودلشکرگه آن زلفِ سرافکنده بود
Rübai 153خاقانی را جور فلک یاد آیدگر مرغ دلش زین قفس آزاد آید
Rübai 166خاقانی اگر یار نماید رخساررخسار چو زر به ناخنان خسته مدار
Rübai 180Gecəni zülmət et saçınla, canan,Ey vüsal gecəsi, bitmə heç zaman!
Rübai 187او رفت و دلم باز نیامد ز برشمن چشم به ره، گوش به در بر اثرش
Rübai 191خاقانی اگرچه خاک توست ای مهوشچون آتش و آب و باد باشد سرکش
Rübai 227مهر تو برون آستان اندازمخاک از ستمت بر آسمان اندازم
Rübai 230من دست به شاخ مه مثالی زدهامدل دادم و بس صلای مالی زدهام