Qitə 78

خطی مجهول دیدم در مدینهبدانستم که آن خط آشنا نیست

Xaqani Şirvani1 dəq
Qitə 85

دوستی داشتم به ری که به حسنرخ او خط نغز دلبر داشت

Xaqani Şirvani1 dəq
Qitə 92

سرفکنده شدم چو دختر زادبر فلک سر فراختم چو برفت

Xaqani Şirvani1 dəq
Qitə 114

خاقانی را مپرس کز غمایام چگونه می‌گذارد

Xaqani Şirvani1 dəq
Qitə 119

خاقانیا به سوک خراسان سیاه پوشکه اصحاب فقه گرد سوادش سپاه برد

Xaqani Şirvani1 dəq
Qitə 127

آه و دردا که شبیخون اجلدر زد آتش به شبستان اسد

Xaqani Şirvani3 dəq
Qitə 131

فتنه تا اندکی بود صعب استسهلش انگار تا فراوان شد

Xaqani Şirvani1 dəq
Qitə 133

سپهر مکارم صفی کز صفاتشکدورت نصیب روان عدو شد

Xaqani Şirvani1 dəq
Qitə 144

خدای داند معنی میان نطفه نهادنبه دست مرد جز این نیست کآب نطفه براند

Xaqani Şirvani1 dəq
Qitə 152

ای که هر دم ز تبت خلقتصد شتر بار مشک در سفرند

Xaqani Şirvani1 dəq
Qitə 154

همه هم شهریان خاقانیبا وی از کبر درنیامیزند

Xaqani Şirvani1 dəq
Qitə 172

رفت آنکه فیلسوف جهان بود و بر جهاندرهای آسمان معانی گشوده بود

Xaqani Şirvani1 dəq
Qitə 199

مهترا بلبل انسی پس از اینبجز از دست ادب دانه مخور

Xaqani Şirvani1 dəq
Qitə 210

دل درد زده است از غم زنهار نگه دارشکو میوهٔ دل باری بر بار نگه دارش

Xaqani Şirvani1 dəq
Qitə 211

هر کو در نقص دید در خودکامل‌تر اهل دین شمارش

Xaqani Şirvani1 dəq
Qitə 218

به خدائی که کرد گردون راکلبهٔ قدرت الهی خویش

Xaqani Şirvani1 dəq
Qitə 220

روز عمر آمد به پیشین ای دریغکار بر نامد به آئین ای دریغ

Xaqani Şirvani1 dəq
Qitə 232

ز گفتهٔ تو بجوشید طبع خاقانیجواب داد به انصاف اگرچه دید ستم

Xaqani Şirvani1 dəq
Qitə 234

بیش بیش است فضل خاقانیدولتش کم کم آمد از عالم

Xaqani Şirvani1 dəq
Qitə 238

غصهٔ دل گفت خاقانی که از ابناء جنسکس نماند و من به ناجنسان چنین وامانده‌ام

Xaqani Şirvani1 dəq
Qitə 244

از عزیزان سؤال دل کردمهیچ شافی جواب نشنیدم

Xaqani Şirvani1 dəq
Qitə 250

دلی داشتم وقتی، اکنون ندارمچه پرسی ز من حال دل چون ندارم

Xaqani Şirvani1 dəq
Qitə 251

غم عمری که شد چرا نخورمغم روزی ابلهانه خورم

Xaqani Şirvani2 dəq
Qitə 254

فلک خاک در میر است و من هماز آن مدحش به آب زر نویسم

Xaqani Şirvani1 dəq
Qitə 258

چون جاه پدید آرد دشمن که بد اندیشدپس جاه بتر دشمن زو نیک‌تر اندیشم

Xaqani Şirvani1 dəq
Qitə 285

تا ز شروان دورم اعدا راست آسایش چنانکاصدقا را بود در نزدیکی آرایش ز من

Xaqani Şirvani1 dəq
Qitə 287

منم که همچو کمان دستمال ترکانمهمه ز غمزه خدنگ آخته به کینهٔ من

Xaqani Şirvani1 dəq
Qitə 290

خواجه موشی است زیر بر به کمینگربه چشم و پلنگ خشم از کین

Xaqani Şirvani1 dəq
Qitə 306

راز دارم مرا ز دست مدهبی‌خودان را به خودپرست مده

Xaqani Şirvani1 dəq
Qitə 313

نیک مردی کجاست خاقانیکه در او درد مردمی یابی

Xaqani Şirvani1 dəq