Arpa qədər də tabım yox, a buğdayı üzlü nigar!Saman kimi saraltmışdır surətimi qanlı yaşlar.

O buğdayı cəmalına zinət verən sünbüllərinƏn kiçiyi Sünbülədir - çiynindəki qızıl saçlar.

Qoşa zülfün mizanından arpa boyda müşk istərəm,Könlün bir cüt tel yerinə bəlkə qızıl bir beyt umar.

Buğda dərdi çəkən kəndçi mənim qədər çəkibmi dərd?Məqam çatmış, versin mənə gül ətrini gül dodaqlar.

Bircə xalın müşk içində gizli buğda danəsidi,Dənmi umub düşüb tora mənim kimi yüz-yüz şikar?!

Tək buğdanı gözüm yedi, özüm heç nə dadmadım, ah,Qapındakı cənnətindən mən kənaram, xeyli kənar.

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. Gecə-gündüz fırqətindən tən bölündüm buğda kimi,Nizaminin dərdi sənə arpaca da etmədi kar.

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Eşq