Gül camalın gülə dedi: - Dur, pərdə sal üzündən,Güllər zünnar bağlamışdır yanağından, üzündən.

Görürəm ki, qan örtmüşdür niqabını qönçənin,Xəcalətdən bürünüb ki, görməyəsən bəlkə sən.

Qulac-qulac saçlarının açılanda mətai,Bənövşələr köçmək üçün yük bağladı bilirsən.

O ərğəvan camalının bir işarə etməsiYasəməni lal eylədi, susən qaldı sözündən.

Əgər dava edirsənsə gülə söylə hökmünüÇünki nərgiz xumar olmuş, yuxu yağır gözündən.

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. Nizamilə çox əlləşdi bülbül, etsin rəqabət,Bu qəzəli eşidərkən susdu, getdi özündən.

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Təbiət və bahar