چو خسرو دید ماه خرگهی راچمن کرد از دل آن سرو سهی را

بهشتی دید در قصری نشستهبهشتی‌وار در بر خَلق بسته

ز عشق او که یاری بود چالاکز کرسی خواست افتادن سوی خاک

به عیاری ز جای خویش برجستبرابر دست خود بوسید و بنشست

زبان بگشاد با عذری دل‌آویزز پرسش کرد بر شیرین شکرریز

که دایم تازه باش ای سرو آزادسرت سبز و رخت سرخ و دلت شاد

جهان روشن به روی صبح‌خندتفلک در سایهٔ سرو بلندت

دلم را تازه‌کرد این خرمی‌هاخجل‌کردی مرا از مردمی‌ها

ز گنج و گوهر و منسوج و دیبارهم کردی چو مهد خویش زیبا

ز نعلک‌های گوش گوهرآویزفکندی لعل‌ها در نعل شبدیز

ز بس گوهر که در نعلم کشیدیبه رخ بر رشتهٔ لعلم کشیدی

همین باشد نثار‌افشان کویَتبه رویَت شادم ای شادی به رویَت

به من درساختی چون شهد با شیرز خدمت‌ها نکردی هیچ تقصیر

ولی در بستنت بر من چرا بود‌؟خطا دیدم نگارا یا خطا بود‌؟

زمین‌وارم رها کردی به پستیتو رفتی چون فلک بالا نشستی

نگویم بر توام بالایی‌ای هستکه در جنس سخن رعنایی‌ای هست

نه مهمان توام؟ بر روی مهمانچرا در بایدت بستن بدین‌سان‌؟

نشاید بست در بر میهمانیکه جز تو نیستش جان و جهانی

کریمانی که با مهمان نشینندبه مهمان بهترک زین باز بینند

مگر ماهی تو یا حور ای پری‌وَش‌؟که نزدیکت نباشد آمدن خوَش‌؟

O ay sifətlini Xosrov görərkənEtdi öz qəlbini o sərvə çəmən.

Gördü ki, bir huri qəsrə girərək,Behişt qapısını bağlayıb bərk-bərk.

Xosrovu sarsıtdı o birdən-birə,Az qaldı kürsüdən şah düşsün yerə.

Cəld durub toxtaqlıq verdi özünə,Əlini öpərək oturdu yenə.

Üzr üçün Şirinə sonra dil açdı,Sorğularla ona şəkərlər saçdı:

Həmişə təzə ol, ey sərvi-azad!Başın göy, üzün al, qəlbin olsun şad!

Dünya sübh üzündən gülüş öyrəndi,Fələklərə düşən sənin kölgəndi.

Könül təzələndi bu xoş görüşdən,Məni utandırdın hörmətinlə sən.

Yolumu bəzədin öz mənzilintək,Döşədin torpağa xalı, xəz, ipək.

O gövhər, aypara sırğalarındanŞəbdizin nalına ləl salmısan.

Yoluma bu qədər gövhər tökmüsən,Üzüm lələ dönüb xəcalətimdən.

Üzünlə ki, şadam - bu mənə bəsdir,Bu gövhər, bu daş-qaş, məncə, əbəsdir.

Südlə bal kimi sən qarışdın mənə,Sözüm ola bilməz xidmətlərinə.

Qapını üzümə bağladın neçin?Mən yanıldım, yoxsa belədir yəqin?

Alçaltmısan məni, gözəl, yer kimi,Ucalmısan özün səmalar kimi.

Demirəm ki, səndən mən artığam, yox,Belə fikirlərdən uzağam çox-çox.

Qonağınam, qonaq üzünə beləQapını bağlamaq olarmı, söylə?

Qonaqla oturan comərd kimsələrQonağa daha çox hörmət göstərər.

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri