روزی از روزهای دیماهیچون شبِ تیر مه به کوتاهی

از دگر روز هفته آن به بودناف هفته مگر سه‌شنبه بود

روز بهرام و رنگ بهرامیشاه با هردو کرده هم‌نامی

سرخ در سرخ زیور‌ی بر ساختصبحگه سوی سرخ‌گنبد تاخت

بانوی سرخ‌روی ِ سَقلابیآن به رنگْ آتشی به لطفْ آبی

به پرستاریش میان در بستخوش بوَد ماه آفتاب‌پرست

شب چو مَنجوق برکشید بلندطاق خورشید را درید پرند

شاه از آن سرخ‌سیبِ شهدآمیزخواست افسانه‌ای نشاط‌انگیز

نازنین سر نتافت از رایشدُر فشاند از عقیق در پایش

کای فلک آستانِ درگه توقرص خورشید ماهِ خرگه تو

برتر از هر دُری که بتوان سفتبهتر از هر سخن که بتوان گفت

کس به گَردَت رسید نتْوانَدکور باد آنکه دید نتواند

چون دعایی چنین به پایان بردلعل‌ِ کان را به کان‌ِ لعل سپرد

گفت کز جمله ولایت روسبود شهری به نیکوی چو عروس

پادشاهی درو عمارت‌سازدختری داشت پروریده به ناز

دلفریبی‌، به غمزه جادوبندگلرخی‌، قامتش چو سروْ بلند

رخ به خوبی‌، ز ماهْ دلکش‌ترلب به شیرینی‌، از شکر خوشتر

زُهره‌ای دل ز مشتری بردهشکر و شمع پیش او مرده

تَنگِ شکر ز تَنگیِ شکرشتنگدل‌تر ز حلقه کمرش

مشک با زلف او جگرخواریگل ز ریحانِ باغ او، خاری

قدی افراخته چو سرو به باغرویی افروخته چو شمع و چراغ

تازه‌روییش‌، تازه‌تر ز بهارخوب‌رنگیش‌، خوبتر ز نگار

خوابِ نرگس، خُمار دیده اونازِ نسرین، درم‌خریدهٔ او

آبِ گُل‌، خاکِ ره‌پرستانشگُل‌، کمربندِ زیردستانش

به جز از خوبی و شکر‌خند‌یداشت پیرایه هنرمند‌ی

دانش آموخته ز هر نَسَقیدر نبشته ز هر فنی ورقی

خوانده نیرنگ‌نامه‌های جهانجادویی‌ها و چیزهای نهان

درکشیده نقابِ زلف به رویسرکشیده ز بارنامه شُوی

آنکه در دور خویش طاق بوَد؟سوی جفتش کی اتفاق بوَد؟

چون شد آوازه در جهان مشهورکه‌آمده‌ست از بهشتِ رضوان حور

ماه و خورشید بچه‌ای زاده‌ستزَهره‌ی شیر‌، عطارد‌ش داده‌ست

رغبت هرکسی بدو شد گرمآمد از هر سویی شفاعت نرم

این به زور آن به زر همی‌کوشیدو او زر خود به‌زور می‌پوشید

پدر از جستجوی نامورانکان صنم را رضا ندید در آن

گشت عاجز که چاره چون سازدنرد با صد حریف چون بازد‌؟!

دختر خوبروی خلوت‌سازدست خواهندگان چو دید دراز

جُست کوهی در آن دیار‌، بلنددور چون دورِ آسمان ز گزند

داد کردن بر او حصاری چستگفتی از مغز کوه کوهی رست

پوزش انگیخت وز پدر درخواستتا کند برگ‌ ِ راه رفتن راست

پدر مهربان از آن دوریگرچه رنجید داد دستوری

تا چو شهدش ز خانه گردد دوردر نیاید ز بام و در زنبور

نیز چون در حصار باشد گنجپاسبان را ز دزد ناید رنج

وان عروس حصاری از سر نازکرد کار حصار خویش بساز

چون بدان محکمی حصاری بسترفت و چون گنج در حصار نشست

گنج او چون در استواری شدنام او بانوی حصاری شد

دزد گنج از حصار او عاجزکاهنین قلعه بُد چو رویین‌دز

او در آن دز چو بانوی سقلابهیچ دز‌بانو آن ندیده به خواب

راه بربسته راه‌دار‌ان رادوخته کام کامگاران را

در همه کاری آن هنر پیشهچاره‌گر بود و چابک اندیشه

انجم چرخ را مزاج شناسطبع‌ها را به‌هم گرفته قیاس

بر طبایع تمام یافته دستراز روحانی آوریده به شست

که ز هر خشک و تر چه شاید کردچون شود آب گرم و آتش سرد

مردمان را چه می‌کند مردموانجمن را چه می‌دهد انجم

هرچه فرهنگ را به کار آیدوآدیمزاد را بیاراید

همه آورده بود زیر نوردآن به‌صورت زن و به معنی مرد

چون شکیبنده شد در آن بارهدل ز مردم برید یکباره

کرد در راه آن حصار بلنداز سر زیرکی طلسمی چند

پیکر هر طلسم از آهن و سنگهر یکی دهره‌ای گرفته به چنگ

هرکه رفتی بدان گذرگه بیمگشتی از زخم تیغ‌ها به دو نیم

جز یکی کاو رقیب آن دز بودهرکه آن راه رفت‌، عاجز بود

و آن رقیبی که بود محرم کارره نرفتی مگر به گام شمار

گر یکی پی غلط شدی ز صدشاوفتادی سرش ز کالبدش

از طلسمی بدو رسیدی تیغماه عمرش نهان شدی در میغ

در‌ِ آن باره که‌آسمانی بودچون در‌ِ آسمان‌، نهانی بود

گر دویدی مهندسی یک ماهبر درش چون فلک نبردی راه

آن پری پیکر حصارنشینبود نقاش کارخانه چین

چون قلم را به نقش پیوستیآب را چون صدف گره بستی

از سواد قلم چو طره حورسایه را نقش برزدی بر نور

چون در آن برج شهربندی یافتبرج از آن ماه بهره‌مندی یافت

خامه برداشت پای تا سر خویشبر پرندی نگاشت پیکر خویش

بر سر ِصورت‌ ِ پرند سرشتبه خطی هرچه خوب‌تر بنوشت

کز جهان هر که‌را هوای منستبا چنین قلعه‌ای که جای منست

گو چو پروانه در نظاره نورپای در نه‌، سخن مگوی از دور

بر چنین قلعه‌، مرد یابد بارنیست نامرد را درین دز کار

هرکه‌را این نگار می‌بایدنه یکی جان‌، هزار می‌باید

همّتش سوی راه باید داشتچار شرطش نگاه باید داشت

شرط اول درین زناشویینیکنامی شده‌ست و نیکویی

دومین شرط آن که از سر رایگردد این راه را طلسم‌گشای

سومین شرط آنکه از پیوندچون گشاید طلسم‌ها را بند

درِ این دژ نشان دهد که کدامتا ز در جفتِ من شود نه ز بام

چارمین شرط اگر به جای آردره سوی شهر زیرِ پای آرد

تا من آیم به بارگاه پدرپُرسم از وی حدیث‌های هنر

گر جوابم دهد چنانکه سزاستخواهم او را چنانکه شرط وفاست

شُوی من باشد آن گرامی‌مردکانچه گفتم‌، تمام داند کرد

وانکه زین شرط بگذرد تن‌ِ اوخون بی‌شرط او به گردن او

هرکه این شرط را نکو داردکیمیای سعادت او دارد

وانکه پی بر سخن نداند بردگر بزرگست‌، زود گردد خرد

چون ز ترتیب این ورق پرداختپیش آنکس که اهل بود انداخت

گفت برخیز و این ورق برداروین طبق‌پوش ازین طبق بردار

بر در شهر شو به جای بلنداین ورق را به تاج‌ِ در دربند

تا ز شهری و لشگری هرکسکافتدش بر چو من عروس هوس

به چنین شرط‌، راه برگیردیا شود میر‌ِ قلعه‌، یا میرد

شد پرستنده‌، وان ورق برداشتپیچ بر پیچ راه را بگذاشت

بر در شهر بست پیکر ماهتا درو عاشقان کنند نگاه

هرکه را رغبت اوفتد‌، خیزدخون خود را به دست خود ریزد

چون به هر تخت‌گیر و تاجور‌یزین حکایت رسیده شد خبری

بر تمنای آن حدیث گزافسر نهادند مردم از اطراف

هرکس از گرمی جوانی خویشداد بر باد زندگانی خویش

هرکه در راه او نهادی گامگشتی از زخم تیغْ دشمن‌کام

هیچ کوشنده‌ای به چاره و راینشد آن قلعه را طلسم‌گشای

وانکه لختی نمود چاره‌گریهم فسونش ز چاره شد سپری

گرچه بگشاد از آن طلسمی چندبر دگرها نگشت نیرومند

از سر بی‌خودی و بی‌راییدر سر کار شد به رسوایی

بی مرادی کزو میسر شدچند برنای خوب در سر شد

کس از آن‌ ره‌، خلاص‌دیده نبودهمه ره جز سر بریده نبود

هر سری کز سران بریدندیبه در شهر برکشیدندی

تا ز بس سر که شد بریده به قهرکله بر کله بسته شد در شهر

گِرد گیتی چو بنگری همه جاینبوَد جز به سور‌، شهر‌آرای

وان پریرخ که شد ستیره‌حورشهری آراسته به سر نه به سور

نارسیده به سایه در اوای بسا سر که رفت در سر او

از بزرگان پادشا زادهبود زیبا جوانی آزاده

زیرک و زورمند و خوب و دلیرصید شمشیر او‌، چه گور و چه شیر

روزی از شهر شد به سوی شکارتا شکفته شود چو تازه بهار

دید یک نوش‌نامه بر در شهرگرد او صد هزار شیشه زهر

پیکری بسته بر سواد پرندپیکری دلفریب و دیده پسند

صورتی کز جمال و زیباییبُرد ازو در زمان شکیبایی

آفرین گفت بر چنان قلمیکاید از نوکش آنچنان رقمی

گرد آن صورت جهان‌آرایصد سر آویخته ز سر تا پای

گفت ازین گوهر نهنگ‌آویزچون گریزم که نیست جای گریز

زین هوس‌نامه گر بدارم دستآورَد در تنم شکیبْ شکست

گر دلم زین هوس به‌در نشودسر شود‌، وین هوس ز سر نشود

بر پرند ارچه صورتی زیباستمار در حلقه‌، خار در دیباست

این همه سر بریده شد باریهیچ‌کس را به سر نشد کاری

سر من نیز رفته گیر‌، چه سود‌؟خاکیی گشته گیر خاک آلود

گر نه زین رشته باز دارم دستسر برین رشته باز باید بست

گر دلیری کنم به جان سفتنچون توانم به ترک جان گفتن‌؟

باز گفت این پرند را پریانبسته‌اند از برای مشتریان

پیش افسون آنچنان پری‌یینتوان رفت بی‌فسونگر‌ی‌یی

تا زبان‌بندِ آن پری نکنمسر درین کارْ سرسری نکنم

چاره‌ای بایدم‌، نه خُرد‌‌، بزرگتا رهد گوسفندم از دَم گرگ

هرکه در کار سخت‌گیر شودنظم کارش خلل‌پذیر شود

در تصرف مباش خُرداندیشتا زیانی بزرگ ناید پیش

ساز بر پردهٔ جهان می‌سازسست می‌گیر و سخت می‌انداز

دلم از خاطرم خراب‌ترستجگرم از دلم کباب‌ترست

به چنین دل چگونه باشم شاد‌؟وز چنین خاطری چه آرم یاد‌؟

این سخن گفت و لختی اندُه خوردوز نفس برکشید بادی سرد

آب در دیده زآن نظاره گذشتنطع با تیغ دید و سر با تشت

این هوس را چنانکه بود نهفتبا کس اندیشه‌ای که داشت نگفت

روز و شب بود با دلی پر سوزنه شبش شب بد و نه روزش روز

هر سحرگه به آرزوی تمامتا در شهر برگرفتی گام

دید آن پیکر نوآیین راگور فرهاد و قصر شیرین را

آن گره را به صد هزار کلیدجست و سررشته‌ای نگشت پدید

رشته‌ای دید صدهزارش سروز سر رشته کس نداد خبر

گرچه بسیار تاخت از پس و پیشنگشاد آن گره ز رشته خویش

کبر ازآن کار بر کناره نهادروی در جستجوی چاره نهاد

چاره‌سازی به هر طرف می‌جستکه ازو بند‌ِ سخت گردد سست

تا خبر یافت از خردمندیدیو‌بندی فرشته‌پیوندی

در همه توسنی کشیده لگامبه همه دانشی رسیده تمام

همه همدستی اوفتادهٔ اوهمه در بسته‌ای گشادهٔ او

چون جوانمرد ازان جهان هنراز جهان‌دیدگان شنید خبر

پیشِ سیمرغِ آفتاب‌شکوهشد چو مرغ پرنده کوه به کوه

یافتش چون شکفته گلزاریدر کجا؟ در خراب‌تر غاری

زد به فتراک او چو سوسن دستخدمتش را چو گل میان در بست

از سر فرخی و فیروزیکرد از آن خضر دانش‌آموزی

چون از آن چشمه بهره یافت بسیبرزد از راز خویشتن نفسی

زان پریروی و آن حصار بلندوانکه زو خلق را رسید گزند

وان طلسمی که بست بر ره خویشوان فکندن هزار سر در پیش

جمله در پیش فیلسوف کهنگفت و پنهان نداشت هیچ سخن

فیلسوف از حساب‌های نهفتهرچه در خورد بود با او گفت

چون شد آن چاره‌جوی‌، چاره‌شناسباز پس گشت با هزار سپاس

روزکی چند چون گرفت قرارکرد با خویشتن سگالش کار

ز‌آلت راه آن گریوه تنگهرچه بایستش‌، آورید به چنگ

نسبتی باز جست روحانیکارَد از سختی‌ش به آسانی

آنچنان کز قیاس او برخاستکرد ترتیب هر طلسمی راست

اول از بهر آن طلبکاریخواست از تیز همّتان یاری

جامه را سرخ کرد‌، کاین خون استوین تظلّم ز جور گردون است

چون به دریای خون درآمد زودجامه چون دیده کرد خون‌آلود

آرزوی خود از میان برداشتبانگ تشنیع از جهان برداشت

گفت رنج از برای خود نبرمبلکه خونخواه صدهزار سرم

یا ز سرها گشایم این چنبریا سر خویشتن کنم در سر

چون بدین شغل جامه در خون زدتیغ برداشت‌، خیمه بیرون زد

هرکه زین شغل یافت آگاهیکامد آن شیردل به خون‌خواهی

همّت کارگر در‌آن در‌بستکاو بدان کار زود یابد دست

همّتِ خلق و رایِ روشن اودِرع پولاد گشت بر تن او

وانگهی بر طریق معذوریخواست از شاه شهر دستوری

پس ره آن حصار پیش گرفتپی تدبیر کار خویش گرفت

چون به نزدیک آن طلسم رسیدرخنه‌ای کرد و رقیه‌ای بدمید

همه نیرنگ آن طلسم بکندبرگشاد آن طلسم را پیوند

هر طلسمی که دید بر سر راههمه را چنبر اوفکند به چاه

چون ز کوه آن طلسم‌ها برداشتتیغ‌ها را به تیغ کوه گذاشت

بر در آن حصار شد در حالدُهُلی را کشید زیر دوال

وان صدا را به گرد بارو جستکند چون جای کنده بود درست

چون صدا رخنه را کلید آمداز سر رخنه‌، دَر پدید آمد

زین حکایت چو یافت آگاهیکس فرستاد ماه خرگاهی

گفت کای رخنه‌بند راه‌گشایدولتت بر مراد راهنمای

چون گشادی طلسم را ز نخستدر‌ِ گنجینه یافتی به درست

سر سوی شهر کن چو آب روانصابری کن دو روز اگر بتوان

تا من آیم به بارگاه پدرآزمایش کنم ترا به هنر

پرسم از تو چهار چیز نهفتگر نهفته جواب دانی گفت

با توام دوستی یگانه شودشغل و پیوند بی‌بهانه شود

مرد چون دید کامگاری خویشروی پس کرد و ره گرفت به پیش

چون به شهر آمد از حصار بلنداز در شهر برکشید پرند

در نوشت و به چاکری بسپردآفرین زنده گشت و آفت مرد

جمله سرها که بود بر در شهراز رسن‌ها فرو گرفت به قهر

داد تا بر وی آفرین کردندبا تن کشتگان دفین کردند

شد سوی خانه با هزار درودمطرب آورد و برکشید سرود

شهریان بر سرش نثار افشانهمه بام و درش نگار افشان

همه خوردند یک به یک سوگندکه اگر شه نخواهد این پیوند

شاه را در زمان تباه کنیمبر خود او را امیر و شاه کنیم

کان سَرِ ما برید و سردی کردوین سَرِ ما رهاند و مردی کرد

وز دگر سو عروس زیبارویشادمان شد به خواستاری شُوی

چون شب از نافه‌های مشک سیاهغالیه سود بر عماری ماه

در عماری نشست با دل خوشماه در موکبش عماری‌کش

سوی کاخ آمد از گریوه کوهکاخ ازو یافت چون شکوفه شکوه

پدر از دیدنش چو گل بشکفتدختر احوال خویش ازو ننهفت

هرچه پیش آمدش ز نیک و ز بدکرد با او همه حکایت خود

زان سواران کزو پیاده شدندچاه کندند و درفتاده شدند

زان هزبران که نام او بردندوز سر عجز پیش او مردند

تا بدانجا که آن ملک زادهبود یکباره دل بدو داده

وانکه آمد چو کوه‌ پای فشردکرد یک‌یک طلسم‌ها را خرد

وانکه بر قلعه کامگاری یافتوز سر شرط رفته روی نتافت

چون سه شرط از چهار شرط نمودتا چهارم چگونه خواهد بود

شاه گفتا که شرط چارم چیست؟شرط خوبان یکی کنند نه بیست

نوش‌لب گفت چار مشکل سختپرسم از وی به رهنمونی بخت

ور درین ره خرش فروماندخرگه آنجا زند که او داند

واجب آن شد که بامداد پگاهبر سر تخت خود نشیند شاه

خواند او را به شرط مهمانیمن شوم زیر پرده پنهانی

پرسم او را سؤال سربستهتا جوابم فرستد آهسته

شاه گفتا چنین کنیم رواستهرچه آن کرده‌ای تو کرده ماست

بیشتر زین سخن نیفزودنددر شبستان شدند و آسودند

بامدادان که چرخ مینا رنگگرد یاقوت بردمید به سنگ

مجلس آراست شه به رسم کیانبست بر بندگیش‌، بخت‌ میان

انجمن ساخت‌، نامداران راراستگویان و رستگاران را

خواند شهزاده را به مهمانیبر سرش کرد گوهرافشانی

خوان زرین نهاده شد در کاختنگ شد بارگه ز برگ فراخ

از بسی آرزو که بر خوان بودآن نه خوان بود‌، که‌آرزو‌دان بود

از خورش‌ها که بود بر چپ و راستهرکس آن خورد کارزو درخواست

چون خورش خورده شد به‌اندازهشد طبیعت به پرورش تازه

شاه فرمود تا به مجلس خاصبر محک‌ها زنند زر خلاص

خود درون رفت و جای خویش بماندمیهمان را به جای خویش نشاند

پیش دختر نشست روی به‌رویتا چه بازیگری کند با شوی

بازی‌آموز لعبتان طرازاز پس پرده گشت لُعبت‌باز

از بناگوش خود دو لؤلؤی خُردبرگشاد و به خازنی بسپرد

کاین به مهمان ما رسان به شتابچون رسانیده شد‌، بیار جواب

شد فرستاده پیش مهمان زودوآنچه آورده بُد بدو بنمود

مرد لؤلؤی خُرد بر سنجیدعبره کردش چنانکه در گنجید

زان جواهر که بود در خور آنسه دیگر نهاد بر سر آن

هم بدان پیک نامه‌ور دادشسوی آن نامور فرستادش

سنگدل چون که دید لؤلؤ پنجسنگ برداشت گشت لؤلؤ سنج

چون کم و بیش دیدشان به عیارهم برآن سنگ سودشان چو غبار

قبضه‌واری شکر بران افزودآن دُر و آن شکر به یکجا سود

داد تا نزد میهمان بشتافتمیهمان باز نکته را دریافت

از پرستنده خواست جامی شیرهردو در وی فشاند و گفت بگیر

شد پرستنده سوی بانوی خویشوان ره آورد را نهاد به پیش

بانو آن شیر بر گرفت و بخوَردوآنچه زو مانده بُد‌، خمیر بکرد

برکشیدش به وزن اول باریک سر موی کم نکرد عیار

حالی انگشتری گشاد ز دستداد تا برَد پیک راه‌پرست

مرد بخرد ستد ز دست کنیزپس در انگشت کرد و داشت عزیز

داد یکتا دُری جهان‌افروزشب‌چراغی به روشنایی‌ِ روز

باز پس شد کنیز حور نژاددر یکتا به لعل یکتا داد

بانو آن در نهاد بر کف دستعِقد خود را ز یک‌دگر بگسست

تا دری یافت هم طویله آنشب‌چراغی هم از قبیله آن

هردو در رشته‌ای کشید به هماین و آن چون یکی نه بیش و نه کم

شد پرستنده در به دریا دادبلکه خورشید را ثریا داد

چون که بِـخـرَد نظر بران انداختآن دو هم‌عِقد را ز هم نشناخت

جز دویی در میان آن دو خوشابهیچ فرقی نبد به رونق و آب

مهره‌ای ازرق از غلامان خواستکان دویم را سوم نیامد راست

بر سر دُر نهاد مهره خُردداد تا آنکه آورید‌، ببُرد

مهربانش چو مُهره با دُر دیدمهر بر لب نهاد وخوش خندید

ستد آن مهره و دُر از سر هوشمهره در دست بست و دُر در گوش

با پدر گفت خیز و کار بسازبس که بر بخت خویش کردم ناز

بخت من بین چگونه یار منستکاین چنین یاری اختیار منست

همسری یافتم که همسر اونیست کس در دیار و کشور او

ما که دانا شدیم و دانا دوستدانش ما به زیر دانش اوست

پدر از لطف آن حکایت خوشبا پری گفت کای فریشته‌وش

آنچه من دیدم از سؤال و جوابروی‌پوشیده بود زیر نقاب

هرچه رفت از حدیث‌های نهفتیک به‌یک با مَنَت بباید گفت

نازپروردهٔ هزار نیازپردهٔ رمز بر گرفت ز راز

گفت اول که تیز کردم هوشعقد لؤلؤ گشادم از بن گوش

در نمودار آن دو لؤلؤ نابعمر گفتم دو روزه شد دریاب

او که بر دو‌، سه دیگر بفزودگفت اگر پنج بگذرد هم زود

من که شکر به دُر درافزودموآن در و آن شکر به هم سودم

گفتم این عمر شهوت‌آلودهچون در و چون شکر به هم سوده

به فسون و به کیمیا کردنکه تواند ز هم جدا کردن؟

او که شیری در آن میان انداختتا یکی ماند و دیگری بگداخت

گفت شکر که با در آمیزدبه یکی قطره شیر برخیزد

من که خوردم شکر ز ساغر اوشیر خواری بدم برابر او

وانکه انگشتری فرستادمبه نکاح خودش رضا دادم

او که داد آن گهر، نهانی گفتکه چو گوهر مرا نیابی جفت

من که هم عقد گوهرش بستموا نمودم که جفت او هستم

او که در جستجوی آن دو گهرسومی در جهان ندید دگر

مهرهٔ ازرق آورید به دستوز پی چشم بد در ایشان بست

من که مهره به خود برآمودمسر به مهر رضای او بودم

مُهره مِهر او به سینه منمُهر گنج است بر خزینه من

بر وی از پنچ راز پنهانیپنج نوبت زدم به سلطانی

شاه چون دید توسنی را رامرفته خامی به تازیانه خام

کرد بر سنت زناشوییهرچه باید ز شرط نیکویی

در شکر ریز سور او بنشستزُهره را با سهیل کابین بست

بزمی آراست چون بساط بهشتبزمگه را به مشک و عود سرشت

کرد پیرایه عروسی راستسرو و گل را نشاند و خود برخاست

دو سبک‌روح را به هم بسپردخویشتن زان میان گرانی برد

کان‌کَنِ لعل چون رسید به کانجان‌کنی را مدد رسید از جان

گاه رخ بوسه داد و گاه لبشگاه نارش گَزید و گه رطبش

آخر الماس یافت بر دُر دستباز بر سینه تذرو نشست

مهره خویش دید در دستشمهر خود در دو نرگس مستش

گوهرش را به مهر خود نگذاشتمُهر گوهر ز گنج او برداشت

زیست با او به ناز و کامه خویشچون رُخش سرخ کرد جامه خویش

کاولین روز بر سپیدی حالسرخی جامه را گرفت به فال

چون بدان سرخی از سیاهی رستزیور سرخ داشتی پیوست

چون به سرخی برات راندندشمَلِکِ سرخ‌جامه خواندندش

سرخی آرایشی نو‌آیین‌ستگوهر سرخ را بها زاین‌ست

زر که گوگرد سرخ شد لقبشسرخی آمد نکوترین سَلَبش

خون که آمیزش روان داردسرخ ازآن شد که لطف جان دارد

در کسانیکه نیکویی جوییسرخ رویی‌ست اصل نیکویی

سرخ‌گل‌، شاه بوستان نَبْوَدگر ز سرخی درو نشان نبود

چون به پایان شد این حکایت نغزگشت پُر سرخ گل هوا را مغز

روی بهرام از آن گل‌افشانیسرخ شد چون رحیق ریحانی

دست بر سرخ‌گل کشید درازدر کنارش گرفت و خفت به ناز

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri