شرم دار، ای پدر، ز فرزندانناپسندیده هیچ مپسند آن

با پسر قول زشت و فحش مگویتا نگردد لئیم و فاحشه گوی

تو بدارش به گفتها آزرمتا بدارد ز کرده‌های تو شرم

بچهٔ خویش را به ناز مدارنظرش هم ز کار باز مدار

چون به خواری برآید و سختینکشد محنت و زبون بختی

کارش آموز، تا شود بندهجور کن، تا شود سر افگنده

مدهش دل، که پهلوان گرددتو شوی پیر و او جوان گردد

گر کمانش خری، چو تیر شودور کمر یافت، خود اسیر شود

ننشیند، سفر کند ز برتبگدازد ز هجر خود جگرت

هر دم آید به روی او خطریهر زمان آورند ازو خبری

مادر از اشتیاق او میردپدر اندر فراق او میرد

چون هوس کرد پنجه و کشتیشگر اجازت دهی همی کشتیش

یا به جنگیش برند و سر بدهدیا شود دزد مال و زر بنهد

گر چه فرزند کشتهٔ تو بوداین بلا دست‌رشتهٔ تو بود

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri