مگو ز سختی این ره، چو دوست همراهستمجوی حیله درین ره، که یار آگاهست

اگر تو جان و دلت را بیاد حق داریهمیشه جان و دلت در پناه اللهست

بگویمت سخنی، خوش بگوش جان بشنو:مگو ز «لا و نسلم » که مانع راهست

اگر تو مرد یقینی ز عاشقان مگریزبیا بصحبت شیران، چه جای روباهست؟

بکوی یار نظر کن، که تا عیان بینیهزار سوخته افتاده بر گذرگاهست

بحال خسته دلان کی نظر کنی؟ ای دوستترا که زلف پریشان و روی چون ماهست

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. شراب پخته بخامان دل فسرده دهیدکه قاسمی بهمه حال مست آن شاهست

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Eşq