آخر،ای شوخ جهان،عشوه گری با ما چند؟ما بسودای تو مردیم، خدا را مپسند

در غمت خسته دلان غرقه خونند مدامنفسی برسرشان آ و ببین در چه دمند؟

آن دل از وسوسه هر دو جهان آزادستکه بزنجیر سر زلف تو افتاده ببند

عار داریم ز شاهی بهوای تو،ببینکه گدایان سر کوی تو چون محتشمند

روی چون ماه تو خواهیم،زهی طالع سعد!قد چون سرو تو جوییم،زهی بخت بلند!

بر اسیران سر کوی غمت چون گذرینظری کن ز سر زلف،که اهل نظرند

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. گفتم:از خویش بریدم،بتوپیوند شدمگفت :احسنت و زهی قاسم نیکو پیوند!

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Fələk və tale