ساقیا، عذر مگو، باده به سرمستان دهمی به مستان بده و توبه به هشیاران ده

نیک بیمار فراقیم و ز پای افتادهاز شفاخانه تو شربت بیماران ده

اهل دل شربت وصل تو خریدند به جانما بضاعت چو نداریم بما ارزان ده

هرکس از شربت سودای تو سرمست شدندجان ما را به کرم باده استحسان ده

گر تو خواهی که همی فاسد و کاسد نشودباده از جام ارادت به خریداران ده

ساکن کوی ترا روضه رضوان فرمایعاشق روی ترا جنت جاویدان ده

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. قاسمی، اعمش این راه نبیند خود رازود باش و به کفش آینه رخشان ده

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Mey və meyxana