حسن عالمسوز ماه من دو بالای گل استکج نگه کردن به دستارش چه یارای گل است؟

گلفروش باغ، ناز باغبانان می کشدلاله چین دشت ایمن را چه پروای گل است؟

بیغمی بنگر که با این داغ های آتشینچشم کافر نعمت ما را تمنای گل است

از سر مینای پر می پنبه بردارید زودشعله را بر گوشه دستارکی جان گل است؟

هر که دارد شیشه ای خود را به گلشن کی کشد؟وعده گاه دختر رز باز در پای گل است

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. شوخ چشمی بین که با خصمی چو خورشید بلندشبنم گستاخ ما محو تماشای گل است

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Təbiət və bahar