نازک اندامی که عالم تشنه آغوش اوستسایه بالای او از سرکشی همدوش اوست

باده تلخی که ما را در سماع آورده استنه خم افلاک در وجد و سماع از جوش اوست

زان گلاب تلخ کز رخساره گل می چکدمی توان دانست پند بلبلان در گوش اوست

می توان خواند از بیاض چهره اش چون خط سبزگفتگوهایی که پنهان در لب خاموش اوست

آدمی گر خون بگرید از گرانباری رواستکانچه نتوانست بردن آسمان، بر دوش اوست

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. طوق قمری گرچه باشد صائب از دل تنگترسرو با آن دستگاه حسن در آغوش اوست

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Təbiət və bahar