تیغ بر خورشید خواباند خم ابروی دوستدر کمند آرد صبا را زلف عنبر بوی دوست

بس که با تردامنان زانو به زانو می کشیدزنگ بدنامی گرفت آیینه زانوی دوست

تا نهادم بر سر کویش قدم، رفتم ز دستگرده بیهوشدارو بود خاک کوی دوست

همچو طفلی کز دبستان رخصت باغش دهندمی دهد هر قطره اشکم به جست و جوی دوست

رشته امید چندین مرغ دل را پاره کرددستبازی های گستاخ صبا با موی دوست

یک به یک پهلونشینان را به خاک و خون نشاندبرنمی آید کسی با تیغ یک پهلوی دوست

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. شوق هر شب کعبه را صائب به آن تمکین که هستدر لباس شبروان آرد به طوف کوی دوست

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Eşq