زمین ز سایه ابر بهار گلپوش استز جوش لاله و گل خون خاک در جوش است

نسیم لطف بهار از شمار بیرون استفغان که غنچه این باغ، تنگ آغوش است

ازان جهان حلاوت همین خبر دارمکه رخنه دل هر مور، چشمه نوش است

فریب عجز مخور از ضعیف نالی خصمکه مرگ رهرو غافل ز چاه خس پوش است

دهان مار شد از حرف تلخ، گوش مراخوشا کسی که درین بزم پنبه در گوش است

به چشم سلسله زلف آب می گرددچه روشنی است که با صبح آن بناگوش است

فروغ گوهر بینش گرفته است غبارتمیز مردم این روزگار در گوش است

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. در آن مقام که من قطره می زنم صائبغبار هستی کونین، گرد پاپوش است

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Təbiət və bahar