از نزاکت رنگ اگر بر چهره گل بشکندخار از بیطاقتی در چشم بلبل بشکند

نخل ماتم می دهد سامان برای خویشتنهر که شاخی از گلستان بی تأمل بشکند

نیست از آتش عنانی در بساط نوبهارآنقدر فرصت که دامن بر میان گل بشکند

دست شوخی چون بر آرد ز آستین آن شاخ گلبیضه های غنچه را بر فرق بلبل بشکند

این گره کز زلف او افتاد در کار چمنشانه باد صبا در زلف سنبل بشکند

بر نیاید با دل خودکام، صددریا شراباین خمار از آب شمشیر تغافل بشکند

قامت خم مانع عمر سبکرفتار نیستسیل از رفتن نمی ماند اگر پل بشکند

نیست ممکن راه یابد در گلستانش نسیمگرچنین دل در خم آن زلف و کاکل بشکند

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. می شود چون تیغ کوه از ابر رحمت آبدارهر که صائب پا به دامان توکل بشکند

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Mey və meyxana