غمی هر دم به دل از سینه صد چاک می ریزدزسقف خانه درویش دایم خاک می ریزد

سر گوهر به دامان صدف دیدم یقینم شدکه تخم پاک، دهقان در زمین پاک می ریزد

زمین یک قطعه لعل است از خون شهیدانشهنوزش رغبت خون از خم فتراک می ریزد

عرق افشاندی از رخ، آب شد دلهای مشتاقانقیامت می شود چون انجم از افلاک می ریزد

نشاط باده گلرنگ را گر خضر دریابدزلال زندگی را زیرپای تاک می ریزد

سر مینا از ان سبزست در میخانه همتکه سر جوش عطای خویش را بر خاک می ریزد

زحرف سرد بر دل می خوری هر دم، نمی دانیکه از لرزیدن دل انجم از افلاک می ریزد

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. زساغر منع صائب می کند زاهد، نمی داندکه می در سینه رنگ شعله ادراک می ریزد

Qəm dolu sinəni açsan, nə qədər qan tökülər,Kasıbın başına torpaq da damından tökülər.

Daşı ləl eyləyən ancaq o şəhidlər qanıdır,Yəhərin quşqunu kəsməzsə, qan hardan tökülər?

Buxağından axan ol inci tərin həsrətiyəm,Bənzəyər ulduza o, sanki səmadan tökülər.

Mey dolu sən o yaşıl küzədəki himmətə bax,Çün edər başını meyxanada qurban, tökülər.

Bunu kim bilmir açıq, söz ürəyə tez toxunar,Qəlb əgər titrəsə, gözdən dəxi mərcan tökülər.

Xızr bilsəydi o gül rəngli şərabın dadını,Abi-heyvana o baxmazdı ki, hardan tökülər.

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. Badəni Saibə, tərk eylə, deyən zahidə de,İnsanın idrakına mənə şərabdan tökülər.

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Mey və meyxana