بی سخن غنچه لبان مست مدامم کردندباده از شیشه سربسته به جامم کردند

استخوان در تن من پنجه مرجان گردیدزان میی کز لب لعل تو به جامم کردند

در طلب رفت چو قمری همه عمر مراتا سرافراز به یک حلقه دامم کردند

کوه را لنگر من داشت سبک چون پر کاهلاله رویان جهان کبک خرامم کردند

سالها سختی ایام کشیدم چو عقیقتا عزیزان چو نگین صاحب نامم کردند

شدم از لاغری انگشت نما چون مه نوتا درین دایره چون بدر تمامم کردند

لله الحمد که از خوان جهان روزی منرغبتی بود که مردم به کلامم کردند

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. صائب از بی دهنی بود که شیرین دهنانقانع از بوسه شیرین به پیامم کردند

Məni bu qönçə dodaqlar yenə bihal elədi,Ağzı bağlı şişədən mey verərək, lal elədi.

Həsrətindən üzülüb döndüm axır təzə aya,Məni bədr etmək ilə sonra xoş iqbal elədi.

Bir ömr mən də əqiqtək nə əziyyət çəkdim,Mən əziz oldum əgər, dövr bu minval elədi.

Qəlbimin qanını içdimsə, şükürlər olsun,Öz kəlamım məni axır yenə xoşfal elədi.

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. Ağzını açmadı Saib, o şirin ləblər axır,Bir şirin busə ilə ləblərini al elədi.

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Mey və meyxana