داغ از حرارت جگرم داد می‌زندآتش به سوز سینه من باد می‌زند

Sinəmin dağı ürəkdən od alıb, dad eləyər,Yelləyər sinəmi atəş, o da fəryad eləyər.

هر لاله‌ای که از جگر سنگ می‌دمددامن به آتش دل فرهاد می‌زند

Hər daşın köksünün üstündə bitən laləni gör,Fərhadın tişəsinin atəşini yad eləyər.

از دل نمی‌رسد نفس عاشقان به لببلبل ز بیغمی است که فریاد می‌زند

Eşqidən qurtara bilməz canını aşiq olan,Eşq abad olan hər xanəni bərbad eləyər.

در خانمان خرابی خود سعی می‌کندچون غنچه هر که دم ز دل شاد می‌زند

Tək onun surəti düşmüş sinəmin aynasına,Qəlbimi Qaf dağıtək mülki-pərizad eləyər.

آیینه خانه دل من از خیال اوچون کوه قاف موج پریزاد می‌زند

Səy edər çün dağıda öz evini hər ləhzə,Qönçə tək bu əməlilə ürəyin şad eləyər.

از ترکتاز عشق کسی جان نمی‌برداین سیل بر خرابه و آبادمی‌زند

Qəlbinin dərdini aşiq gətirərmi dilinə,Bülbülün olmasa həsrət qəmi, fəryad eləyər?

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. صائب به پای خویش زند تیشه بی‌خبرآن بی‌ادب که خنده به استاد می‌زند

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. Elə bil, balta vurur öz qıçına hər kəs ki,Gülər ustadına, Saib, ya da irad eləyər.

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Eşq