هر جا حدیث خامه من بر زبان رودبلبل چو بیضه در بغل آشیان رود

مرغ ز دام جسته ز دل دانه می خوردآدم دگر چرا به ریاض جنان رود

هر شاخ گل خدنگ به خون آب داده ای استخونش به گردن است که در بوستان رود

خوش وقت بلبلی که در ایام نوبهاراز بیضه سر برآورد وپیش از خزان رود

زنگار خودپرستی از آیینه غروراز خاکبوس درگه پیر مغان رود

نام ونشان حلال بر آن کس که در جهانبی نام زندگی کند وبی نشان رود

بر عندلیب زمزمه عشق تهمت استورنه چرا شمیم گل از گلستان رود

ایمن مشو ز فتنه آن خال دلفریبکاین دزد خیره در نظر پاسبان رود

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. صائب به درگه که ازین آستان رودباجبهه ای که داغ وفا خانه زاد اوست

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Eşq