از حسن غریب تو جهان صبح وطن شداین شوره زمین از گل روی تو چمن شد

کامت شکرین باد که هر رخنه ای از دلشیرین ز شکر خند تو چون کنج دهن شد

بوی خوش آهوی تو بردشت گذرکردداغ جگر لاله ستان ناف ختن شد

خاری که کشیدم ز قدم راهروان راچون شمع درین بادیه خضر ره من شد

برصومعه افتاد ز چشم تو نگاهیصد زاهد پیمانه شکن توبه شکن شد

ریحان که رخ گلشن ازو تازه وتر بوداز تازگی خط تو تقویم کهن شد

در نشأه سردرگم جان را نبردمهرچند که در جام من این باده کهن شد

هرقطره که در پرده شب ریخت ز چشممچون شبنم گل آینه روی چمن شد

فریاد که یعقوب نظر بسته ما راپیراهن یوسف دوم بیت حزن شد

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. عمری است که در بوته فکرست گدازانصائب عجبی نیست اگر پاک سخن شد

O hüsnün ucundan mənə səhra vətən oldu,Gül çöhrəni görcək bu düzənlər çəmən oldu.

Şirin gülüşün ağzımızı bal kimi etdi,Kama çatasan, arzularım mən deyən oldu.

Ahu bu düzəndənmi keçib, ətri qalıbdır?Bu laləli çöl, fikr elə, Dəşti-Xotən oldu.

Gəl sovməyə bircə kərə sən nəzər eylə,Yüz zahidi gör ki, dəyişib mey içən oldu.

Bu bağda dünən hər nə bitirdi, acı idi,Düşdü dodağın şövqünə, şəkkərlə tən oldu.

Camım dolu qalmış hələ də köhnə şərabla,Məst olmuşam, heç bilmirəm ancaq nədən oldu.

Göz yaşım axıb düşdü gecə aynanın üstə,Hər qətrə şehə döndü, o ayna çəmən oldu.

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. Nəğməylə silər Saib ürək dağını bir-bir,Çünki o da bülbül kimi bağda ötən oldu.

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Mey və meyxana