مورنه ای پیش قند تنگ میان را ببندخاک قناعت بمال بر لب وشکر بخند

بر سر دست دعاست روی به هر جا کندابر که بر خار و خس سایه رحمت فکند

سلسله پردازشو رو به بیابان گذارچند سراسر توان رفت درین کوچه بند

نغمه اول که ریخت غنچه منقار منبر نفس گرم من سوخت زر گل سپند

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. صحبت ارباب حال جای شروشورنیستسرمه به آواز خود می دهد اینجا سپند

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Təbiət və bahar