ناز پروردی که من گردیده‌ام پروانه‌اشگل زنند اطفال جای سنگ بر دیوانه‌اش

بنده آن سرو بالایم که طوق قمریانمی‌شود موج شراب از جلوه مستانه‌اش

کعبه نتواند قدم در کوی آن کافر گذاشتنیست خال عاریت بر چهره بتخانه‌اش

هر حبابی یوسفی دارد به زیر پیرهنهر کف می چشم یعقوبی است در میخانه‌اش

خال او از موشکافان بیشتر دل می‌بردمرغ زیرک را به دام آرد فریب دانه‌اش

شمع تردامن ندارد راه در درگاه اواز فروغ روی چون لعل است شمع خانه‌اش

سیر جنت می‌کند در خانه خشک صدفهرکه باشد چون گهر از خویش آب و دانه‌اش

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. هر نگاه از چشم او صائب بود پیمانه‌ایوقت آن کس خوش گردد سرخوش از پیمانه‌اش

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Mey və meyxana