چگونه جان برد صید از کمین چشم فتانش؟که گیراتر بود از خون ناحق تیغ مژگانش

ز فیض عشق بر خورشید رخساری نظر دارمکه می ساید به ابر از بس بلندی تیغ مژگانش

اگر شمع سهیل از آفت صرصر فرو میردتوان روشن نمود از پرتو سیب ز نخدانش

پی تسکین خاطرآرزویی می کنم رنگینوگرنه من کیم تا باشم زخیل شهیدانش؟

سری شایسته سرگشتگی زلفش نمی یابدازان رو بر هوا مانده است دایم دست و چوگانش

چو مغز پسته در شکر شود گم حنظل گردونتبسم ریزچون گردد دهان شکر افشانش

گذارد بند بر پا آسمان را کوه تمکینشقیامت را به رفتار آورد سر و خرامانش

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. دل خود می خوردموری اگر مهمان او گرددمخور صائب فریب آسمان و خوان احسانش

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Eşq