چراغ عشق نمی گردد از لحد خاموشکی آتش جگر سنگ می شود خاموش؟

ز پند ناصح بی مغز ،عشق آسوده استکه بحر را نکند پرده  زبد خاموش

چو شمع کشته نلرزد به زندگانی خویشزبان هر که شد از حرف نیک و بد خاموش

به گفتگوی تنک مایگان مبر غیرتکه زود می شود این سیل بی مدد خاموش

ز رهگذار نفس تیره می شود دلهاز هیچ آینه خجلت نمی کشد خاموش

شکایت تو ز افلاک از درشتی توستکه خاک نرم بود در ته لگد خاموش

ز قحط شیر مروت سپهر خشک مزاجمرا به جنبش گهواره می کند خاموش

چنان که طفل به تدریج می شود گویازبان عقل به تدریج می شود خاموش

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. اگر نسیم دم عیسوی شود صائبچو غنچه تن به شکفتن نمی دهد خاموش

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Hikmət və nəsihət