چمن برید به مقراض رشک، سنبل خویشسرآمدی ز نکویان به زلف و کاکل خویش

اگر چه هست لبت بی نیاز از پرسشبپرس حال مرا گاهی از تغافل خویش

فتادگی است که پشتش نمی رسد به زمینبه خصم خویش سوارم من ازتحمل خویش

کمینه حکم شهنشاه عشق این حکم استکه گل پیاده رود در رکاب بلبل خویش

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. چه نعمتی است درین راه پرخطر صائبکه بسته ایم گران، توشه توکل خویش

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Eşq