حسن تو باده ای است که شرم است شیشه اشخال تو دانه ای است که دام است ریشه اش

روی تو آتشی است که زلف است دود اوشیری است غمزه تو که دلهاست بیشه اش

سروی است قامت تو که ازجای می کنددر هر دلی که پنجه فرو برد ریشه اش

دست از هنر چگونه نشوید کسی به خون ؟فرهاد را ز پای درآورد تیشه اش

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. چون اختیار پیشه و شغل دگر کند؟صائب که شد ز روز ازل عشق پیشه اش

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Eşq