Ey könül! Min namə yaz bir gülüzarın eşqinə,Can evindən seyrə çıx bir xoş güzarın eşqinə.

Hansı rəssamın əlilə canlanır dünya evi?Hər çəmən min qönçə açmış novbaharın eşqinə!

Gəl, gəl, ey sevdalı bülbül, gəl gəzək gülşənləri,Sən gülün eşqilə dillən, mən də yarın eşqinə.

Məcnun öz şurilə çox da aləmə səs salmasın,Hansı namərd can əsirgər bir nigarın eşqinə?

Gün keçir, dövran keçir… Öz hökmünü vermiş zaman;Ney tutulsun, badə gəlsin ruzigarın eşqinə!

İnsan oğlu can verər pərvanətək atəşlərəDüz sözün, düz ilqarın, düz etibarın eşqinə!

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. Vurğunun öz aləmi, öz qəlbi, öz ilhamı varMehri-ülfətdən yaranmış bir diyarın eşqinə!

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Eşq