صبح است ساقیا قدح خوشگوار بخشجامی چوآفتاب به این خاکسار بخش

چون تاک اگر چه پای ادب کج نهاده ایممارا به ریزش مژه اشکبار بخش

دور نشاط نقطه به پرگار بسته استسرچون گران شداز می وحدت به دار بخش

دستم اگر زنقد دل ودین تهی شده استکوتاهی مرا به سر زلف یار بخش

آب حیات می چکد از میوه بهشتجان را به بوی سیب زنخدان یار بخش

درکوچه باغ خلد خزان را گذارنیستدل را به آن دو سلسله مشکبار بخش

زان پیشتر که خون تو رزق اجل شوداین جرعه را به نرگس مخموریار بخش

ای آفتاب رو که چنین گرم می رویتشریف پرتوی به من خاکسار بخش

بردار هرکه راکه دلت می کشد ،ز خاکمارا به خاک رهگذار انتظار بخش

ای آن که پای کوه به دامن شکسته اییک ذره صبر هم به من بیقرار بخش

چون برق، خشک مگذر ازین دشت آتشینآبی ز جوی آبله دل به خار بخش

نقصان نکردخضر زسرچشمه حیاتجان را به جبهه عرق آلود یار بخش

می در سر برهنه پرو بال واکنددستار خویش رابه می خوشگوار بخش

دل نازک است (و)پرتو منت گران رکابآیینه رابه طلعت آیینه دار بخش

هنگامه وصال نیرزد به داغ رشکپیشانی گشاده گل را به خار بخش

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. این آن غزل که حافظ شیراز گفته استزان بحر قطره ای به من خاکسار بخش

Sübh olub, saqi, götür kuzəni, dübarə gətir,O günəş camını gözlər bu üzüqara, gətir.

Meynətək qoysam ayağım mən ədəbdən kənara,Kəsginən bəndlərimi, bir də ixtiyara gətir.

Nə qədər ki, qanımı tökməmiş o qanlı əcəl,Onu tök cama özün, şəst ilə dildara gətir.

O kimin qəlbidi, olmuşdu yarın həmsəfəri?Sən yenə aynanı al, bir də aynadara gətir

Yorulub dağ ətəyində dayanan kimdir elə?Biqəraram, mənə sən səbrin ilə çarə gətir.

Keç bu atəşdə yanan çöldən o şimşək sayağı,Qəlbimin qanını tök su əvəzi, xara gətir.

Xızra nöqsan ki deyil, tapdı həyat çeşməsini,Canını inci tərə qurban üçün yara gətir.

Məst o kəsdir ki, ola həm yaxa, həm başı açıq,Sən meyə vermək üçün börkünü bazara gətir.

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. Bir cavabdır bu qəzəl Hafizə, Saib, o yazır:Dəryadan zərrəni al, sən bu xakisara gətir.

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Eşq