از ترک مدعاست دل من به جای خویشآسوده ام ز خاطر بی مدعای خویش

غافل ز سیر عالم بالا نمی شومافتد چوشمع اگر سر من زیر پای خویش

از امتیاز دست چو آیینه شسته امبا خوب و زشت صافدلم از صفای خویش

پهلوی لاغرست مرا بوریای فقرفرش دگر مرانبود درسرای خویش

بیدار کی شوند به فریاد غافلان؟دیوار چون فتاد نخیزد ز جای خویش

غفلت نگر که با دم جان بخش چون مسیحدریوزه می کنم ز طبیبان دوای خویش

بر من ره گریز نبسته است هیچ کسدارم به پای، بند گران از وفای خویش

شمعی فروختم به ره بازماندگانخاری که درره تو کشیدم ز پای خویش

هر برگ سبز او کف افسوس میشودنخلی که میوه ای نفشاند به پای خویش

گردد به قدر ریشه دواندن بلند نخلدرفکر زینهار بیفشار پای خویش

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. گر روضه بهشت بود دوزخ من استصائب به هر کجا روم از سرای خویش

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri