آب حیوان زند آب در میخانه مامی گزد خضر لب از حسرت پیمانه ما

از سر شیشه اگر پنبه بگیرد ساقیگل ابری شود از گریه مستانه ما

در دل ما نبود منزلتی دنیا راگنج افتاده ز طاق دل ویرانه ما

دانه سوخته خال، پر و بال رساندبر لب کشت همان خال بود دانه ما

چند از دور کسی دست بر آتش دارد؟رشته فرسود ادب شد پر پروانه ما

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. صائب از بس که پریشانی خاطر جمع استجغد وحشت کند از سایه ویرانه ما

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Mey və meyxana