تیغ برهنه را به بغل تنگ می کشمچون ساغری ز باده گلرنگ می کشم

شبدیز عقل ترک حرونی نمی کندگلگون باده را به ته تنگ می کشم

خال تو سنگ کم به ترازوی من نهادمن هم متاع دل به همین سنگ می کشم!

قرب مکان تسلی عاشق نمی دهددر پای ناقه ناله به فرسنگ می کشم

آتش ز چشم تیشه فرهاد می جهدهر ناخنی که بر جگر سنگ می کشم

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. صائب خمار زور چو می آورد به منمینای باده را به بغل تنگ می کشم

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Mey və meyxana