نبندد دشمن آتش زبان طرف از گزند منبه فریاد آورد دریای آتش را سپند من

نهالی بود استغنا، زمین گیر گرانجانیبه اندک فرصتی سروی شد از طبع بلند من

به روی دوزخ خونگرم حرف سرد می گویدکجا سازد به جنت خاطر مشکل پسند من؟

تغافل بر مسیحا می زدم از درد بی درمانبه درمان کرد محتاجم دل نادردمند من

سخنگو می شود چشمی که من باشم نظربازشزبان دان می شود مرغی که می افتد به بند من

برون آی از نقاب شرم تا از خود برون آیمکه از افسردگی پا در حنا دارد سپند من

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. به همت نکهت گل را عنان پیچیده ام صائبتذرو رنگ نتواند پریدن از کمند من

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Təbiət və bahar